bazen affetmek yükünü hafifletmez

Bazı insanları hayatınızda ne gibi bir noktaya koyduğunuzu siz bile fark etmezsiniz. Çünkü hayat en beklenmedik yerden en derin yaranı kaşır. Hissetmeyi geciktirirsin, ağlamanı bastırırsın, kalan bir gram umudunula tüm hayal kırıklıklarını taşımaya çalışırsın ama olmaz, bazen bırakıp etrafın dağılmasına izin vermek gerekir. O kadar farklı bir yere koymuşsundur ki onu sana yaptığı yanlışı yapacağını bilmene rağmen hayatında tutarsın. Ne peki bu bırakamadığın duygu? Sevmek mi? Aşk mı? Bence ikiside tam olarak değil. Hatta aşık bile olmayabilirsin. Kendini suçlarsın, ben güçsüz müyüm o bana neler yaptı niye böyle davranıyorum diye. Etrafın salak olduğunu söyleyen bir ton hopörlere bağlanmış plak gibi durmadan sana bağırır. Sen sadece duygularını duymaya çalışırken gürültü yaparlar işte. Ben insanların yaşadıkları şeylere verdiği tepkileri onların hayatlarını bir gün bile yaşamadan yargılamayı doğru bulmuyorum çünkü atlatttığımız olaylar, yaşadığımız kötü anılar veya güzel anılar neye ne kadar değer verdeceğimizi belirler. Ve o kişi değilseniz bir olaya verdiği tepkinin altında yatan duygunun nerden geldiğini bilemezsiniz.Yani size güçlü değilsin gibi sözler söyleyip aşağılayan insanları öncelikle bir kenara bırakın.

Bazı insanları affetmek kendinizi bıçaklamak gibidir. Bilirsin yaptığının yanlış olduğunu ama yine de onun değişeceğine inanmak istersin. Bu çok kırıcı ve ironiktir. Sizi seviyor veya bir ilişkideyseniz size aşık da olabilir ama bu insanların karakterinin sınırlarını değiştiremez. Yani şunu demek istiyorum. derin bir yürek için sığ bir derede boğulmayın. Çünkü senin ona eklemeye çalıştığın su sadece dalgalanmaya sebep verir. Kendinden eksilirsin.Bu bir noktadan sonra onun da suçu olmaz.Çünkü sen ondan yapamayacağı bir şey bekliyor olursun.Evet düzelicem demiş olabilir hata bir daha yapmayacak da olabilir. Ama sen ne kadar rahatsın, ne kadar huzurlusun? Sana da yazık değil mi? Kimse hiçbir ilişkide kimsenin ebeveyini olmamalıdır. Yanlışı sadece aile kabul eder ve sen onun ne annesi ne de babasısın.Seni bırakmasından korkarsın. Ama yemin ederim ki sen ona o kadar fazlasın ki o seninle birlikteyken kendi dolduramadığı ve doldurması gereken sorumlulukları senin suçun ilan ederek ilişkiyi toksikleştiricek.Ama bunu ne zaman anlıycak biliyor musunuz? Seni bırakıp yetebileceği bir ilişkiye girdiğinde. O zaman senin ona hissettirdiğin şeylerin fazlalık değil kendi eksikliği olduğunu, yapması gereken sorumlulukların lütuf değil gereklilik olduğunu ve kalplerinizin oluşturduğu bağın onu boğan bir ip olmadığını anlıyacak.Lütfen geri dönerse affetme. Acısı ne kadar sürede geçer veya ne zaman onsuz da mutlu olabildiğini fark edersin bilemiyorum ki onunlayken mutlu değildin. Büyük ihtimal örtmeye çalıştığın tarafını uyandırdı. Ama bu senin hayatın ve ipleri elinden bırakırksan kimin tutacağını bilemezsin.

Bazen bazı insanlar bazı kalplerin taşıyamayacağı kadar gerçektir, sahte olamaları sizin suçunuz değil.