Neden Sevgilim Yok? Çünkü Standartlarım Var

Son yıllarda sık duyduğum bir soru var:

“Neden sevgilin yok?”

Bazen bunun devamı da geliyor:

“Çok seçicisin.” “Biraz şans ver.” “Kimse mükemmel değil.”

Haklılar, kimse mükemmel değil. Ben de değilim. Ama mesele mükemmellik değil. Mesele, bir ilişkinin bana ne kattığı ve ne götürdüğü.

Bir ilişki sadece yalnız kalmamak için girilecek bir şey değil. Benim için ilişki; güven, saygı, bağlılık, ortak değerler ve hayatı paylaşma isteği demek. Bu yüzden sırf bir ilişkim olsun diye bir ilişki yaşayamıyorum.

Karşıma çıkan erkeklere baktığımda belirli kalıpları tekrar tekrar görüyorum.

Bir kısmı sigara, alkol, kumar veya çeşitli bağımlılıkların etrafında dönüyor. Bir kısmı kadınları hâlâ bağımsız bireyler olarak değil, arzu nesneleri olarak görüyor. İlişki denildiğinde akıllarına gelen ilk şey duygusal yakınlık, ortak yaşam ya da bağlılık değil; fiziksel erişim oluyor.

Bir başka grup ise yetişkin görünmesine rağmen yetişkin hayatı yaşamıyor. Otuzlu, hatta kırklı yaşlarına gelmiş olsalar bile hâlâ anne-babalarının onayı olmadan karar veremeyen, kendi hayatının sorumluluğunu alamayan insanlar var. Elbette aileyle iyi ilişkilere sahip olmak güzel bir şeydir. Ancak yetişkin olmakla ebeveynlere bağımlı kalmak aynı şey değildir.

Bir diğer sorun ise hayatın kendisine dair.

Bazı insanlar gerçekten hiçbir şeyle ilgilenmiyor. Ne bir hobileri var, ne geliştirdikleri bir beceri, ne merak ettikleri bir konu, ne de paylaşabilecekleri bir dünya görüşü. Böyle insanlarla birkaç saat konuşabilirsiniz ama birkaç yıl geçirmek çok daha zor.

Bunun yanında fiziksel çekim gerçeğini de inkâr etmiyorum. Çekim önemlidir. Ancak birçok kişinin düşündüğünün aksine çekim sadece doğuştan gelen özelliklerden oluşmaz. İnsan kendine bakabilir, tarz geliştirebilir, spor yapabilir, iletişimini güçlendirebilir, kültürünü artırabilir. Çaba da çekiciliğin bir parçasıdır.

Photo by No Revisions on Unsplash

Fakat ilginç bir paradoks var.

Diyelim ki sonunda hem bakımlı, hem zeki, hem başarılı, hem de sosyal bir erkek buldunuz. Bu kez de bazılarında başka bir sorun ortaya çıkıyor: seçenek bolluğunun getirdiği sorumsuzluk.

Sürekli daha iyisini aramak. Bağlanmaktan kaçmak. Emek vermeden ilgi beklemek. Sadakati eski moda görmek.

Modern flört dünyasında birçok insan ilişkiyi bir ortaklık olarak değil, tüketilecek bir deneyim olarak görüyor gibi geliyor.

Benim bakış açım ise farklı.

Ben çocuk sahibi olmak zorunda olduğumu düşünmüyorum. Hayatın anlamını ebeveynlikte bulan insanlara saygı duyuyorum ama bu benim yolum değil.

Buna rağmen kaliteli bir ilişkiye ve evliliğe inanıyorum.

Birlikte yaşayıp “biz aslında sevgili değiliz” demek bana mantıklı gelmiyor. Haftalarca, aylarca hatta yıllarca birbirinin hayatında olup ilişkinin adını koymamak bana özgürlük değil, belirsizlik gibi geliyor.

Bana göre iki insan birbirine romantik ve fiziksel olarak yaklaşmadan önce ne olduklarını bilmelidir. Birbirlerinden ne beklediklerini konuşmalıdır. Sorumluluk almadan yakınlık kurmak istememek, geri kafalılık değil; sadece farklı bir değer sistemidir.

Bu yüzden sevgilim yok.

Çünkü yalnız kalmaktan korktuğum için değil, yanlış insanlarla birlikte olmaktan çekindiğim için.

Çünkü bir ilişkiyi hayatı güzelleştiren bir ortaklık olarak görüyorum.

Ve çünkü bana uygun olmayan bir ilişki içinde olmak, yalnız olmaktan daha iyi gelmiyor.

Belki sorun piyasada hiç iyi insan olmaması değildir.

Belki de mesele, gerçekten uyumlu olduğumuz insan sayısının sandığımızdan çok daha az olmasıdır.