Gökyüzünü Kim Boyuyor?

Photo by Diego PH on Unsplash

Sonsuz gökyüzü, kim boyuyor seni, her sabah, akşama doğru, gece…

Maviye, kızıla, siyaha. Ben boyuyorum, ben! Kim yıldızlarla süslüyor geceyi? Ben süslüyorum, ben!

Ah bu kıymet bilmez insanlar, ellerindeki mavi ekranlara bakmaktan, kafasındaki tilkileri koşturmaktan, cüzdanındaki parayı düşünmekten bir kez olsun göğe bakmazlar ki! Ah, gökyüzü… Parıldayan güneş ve ay , güzel bulutlar, sonsuz sayıda yıldızlar, uçuşan kuşlar… İnsan nasıl huzur dolmaz ki, nasıl umutlanmaz ki!

İnsanlar, bulutlar yıldızlar gibi bir arada olamıyor ki, insan insanı sevmiyor ki. Barışı sağlamaya çalışmak yerine kavgaya yer atıyor, düşene el uzatmak yerine bir tekme de onlar atıyor, elini tutmak yerine kuyu kazıyor… Ve gökyüzü hepsine şahit oluyor.

Boyarken onu, soruyorum.

“Nasılsın?”

“İyi değilim” diyor, “iyi değilim, nelere şahit oldum bugün bir bilsen, insanlar neden bir arada yaşayamıyor? Gece ve gündüz nasıl sadıksa birbirine onlar neden onlar gibi olamıyor? Yıldızlar nasıl bir aradaysa, onlar neden yıldızlar gibi bir olup parlamıyor? Bana, yukarıya bakıp huzur dolmak varken neden hala aşağılara bakıyorlar? Bu sorgulama bitmiyor ki! Ben bunları düşünmekten yoruldum, onlar birbirlerine düşman kesilmekten yorulmadı. İnsan gerçekten özünde kötü mü sence?”

Ne desem ki? diye düşünüyorum her seferinde. Az da olsa kalpleri temiz olan insanlar vardı. Onlara haksızlık edemezdi, özellikle de çocuklara. Belki de insan, özünde kötü değildi ama kesinlikle bazı koşullar vardı.

Sevgisizlik gibi.

“Haklısın söylediklerinde, ama sorunun cevabı yok bende.” deyip işime dönüyorum her seferinde, insanların çoğu zaman bakmaya vakit ayıramadığı işime.

Böyle başladı, kıyamete kadar da gidecek böyle. Umut ederim ki, insan kıyametten önce bilir kıymetimi, kıymetini sever onları, kendini, onu, beni…

“Dalgacı Mahmut” şiiriyle bu yazıma ilham olan Orhan Veli’ye sevgi, saygı ve minnetle ❤