Amaç ve Hayat Kısacası Hayat Amacı

Merhaba Hayat amacım ya da bulamadığım sebeplerim, yaşam sevgim. Neredesin ?

https://pin.it/2X9f4VpvX

Bu ara kişisel gelişim konusuna kafayı çok takmış okuyan dinleyen birine dönüştüm. Sebebi aslında çok net benim açımdan; monotonluğun yoruculuğu ve kendimi bulamamak.

O kadar monoton bir dünya kurdum ki kendime. Sabah dişimi önce fırçalayacağım, makyajımda hangi farı önce süreceğim ya da hangi pantolon ile hangi çantayı takacağım bile düşünmeme gerek olmadan hazır. Her gün olan ben aynı düşünmüyormuş gibi yaşıyorum.

Rutinlerin güzelliğinden bahseden kişisel gelişimlerin içerisinde bu kadar monotonluğu kaldıramayan bir genç kadın olarak dün sabah kendime “ Bu sabah ne için uyandın Buse?” diye sordum ve bulamadım aslında. Önceden neler olduğunu anlatmayacağım ama her sabahın bir amacı, bir değeri ya da bir duygusu vardı benim için. Dün sabah kendime bir ŞEY bulamadım. Yazarken en sinir olduğum kelime olan ŞEY bile cümlelerimin arasına girdiyse durumun zorluklarını ve zorundalıklarını fark ederek kendimi yazıya dökmek istedim.

Yaşam döngülerinin çizgileriyle kesişimleriyle dolu hayatlarımızda şu aralar düşüşlerin daha yüksek olduğu ama dışarıdan yükselişler ile dolu görünen bir hayatı yaşıyorum. Daha doğrusu yaşamaya çalışıyorum. İçimdeki ben bana kızgın fakat dışarıda büyük alkışların arasında övgüleri topluyorum. Kendime sorduğum soruların cevaplarını bulmak çabasının ötesinde monotonlukların övgüsü ile dolu kitaplar okuyor her anı güzel olan yaşamın güzelliklerinden kendime parçalar ile bakışıyorum, temas etmiyorum.

Bir zamanlar hayat amacım vardı, bir amaçların içerisinde fayda sağladığımı hissederdim fakat şu anda bunu o kadar az hissediyorum ki git geller arasında büyük bir felaketi bekliyor gibiyim.

Toplumsal sorunlardan kendime bir pay çıkarıyorum ama bu payda bir çözüm bulamıyorum. Nerede benim eski hallerim diye sorgularken boş bir duvarda hayal gücümü arıyorum. O kadar uzun süredir yazmamışım ki içimdekileri nereye gömdüm çok merak ediyorum; çünkü yazılarım benim içimdeki neşenin de üzüntünün de mezarı gibidir, onları her ziyaret ettiğimde anılarım ve insanlar ile tekrar karşılaşmış gibi olurum. Bu aralar bir şeyler mi hissetmedim , bu imkansız insanım nihayetinde, ya da monotonluktan onları da mı görmezden geldim diye düşünmüyor değilim.

Her sabahın hangi alarmında kalkacağım bile planlıyken nasıl bir uyanma sebebi bulabilirim bilemiyorum. Monotonluklara duyduğum öfkede hayatımı kazanmak zorunda olduğum maddiyatların arasında işe yarama hissinin tam bedenime hücum etmesi için yazıyorum aslında. Kendime dilek kutuları mı yapsam, gelecek planlarıma kimleri ve neleri koysam bilemiyorum. Bildiğim tek şey amacımı kaybederken hayatımda nerede durduğumu bilmiyorum. Suratlarında yorgunlukla karışık öfke ve hüzün saklı insanlarla birkaç dakikalık neşelerde toplumun normlarına göre yaşarken o güzelim insanların aslında içinde hangi monotonluklara nefret var öğrenmek istiyorum. O güzel insanların kendilerinde unuttuklarını keşfetmek her bulduğum parça da neşeleri arttırmak ve benim de amacımın hayatıma hizmet etmesini sağlamak istiyorum.

Hayat ve amaç… Ne kadar büyülü bir kavganın barışık iki kardeşi. Biri olmadan diğeri olmazken ben hanginizi kaybediyorum hanginiz monotonluğa daha düşman bilemiyorum. Eğer hanginiz hayatımdaysa diğerini getirin bana. İşe yarayayım, yazayım, konuşayım daha nicelerinde çözüm olayım. Sorun olmayı sevmedim ben.

Hoşça kalın.

Buse.