Ben Öyle Uygun Gördüm

Bir evim var, temeli sağlam değil bu hayata dayanıklı değil ve ömrüm kısalıyor her geçen gün. Yine de ben bir harç hazırlıyorum.

Tercihlerimin sonuçlarını kabul edip yoluma devam ediyorum, ne kadar yanlış gelse de karar benimdi. Bana ait olan her şey gibi kararlarımı da sahipleniyorum. Çünkü bana özgürlüğün tek çaresinin bu olduğu söylendi. Keşkelerin ipini bırakmazsam uçamayacağım.

Ailemle, arkadaşlarımla, kariyerimle ilgili bazı tercihlerim, tutumlarım o zaman için bana doğru gelmiş olabilir, sonra pişman olmuş olabilirim çünkü sonuçları kaldıramadım, güçsüz hissettiğim çok zaman oldu. Dayanak bulamamak çok yoruyor. İnsanın ne etrafına, ne geçmişine ne de öz benliğine yaslanamaması kadar korkunç bir şey olamaz. Her hatanda kendin dahil herkes tarafından taşa tutuluyorsun. Hayali bile insanı ürpertiyor ama gerçek bu.

Kendini yeniden inşa etmek gerek.

Sanıldığı kadar kolay değil bu. Erken yaşta büyük kayıplar ve zor bir ailede büyümek travmatik bir geçmişin inşa ettiği hasarlı bir temel demek. Ben yine de bir bina inşa ettim, çiçekler ektim, duvarları süsledim. Ah ne güzel evmiş, diyorsunuz önümden geçerken, hatta binamın önünde fotoğraf çekilirken. Belki imreniyorsunuz da. Ama en ufak rüzgarda, küçük bir depremde benim tüm saksılarım aşağı düşüyor, hatta size denk gelirse dünyanın en kötü insanıymışım gibi lanetler okuyorsunuz bana. Ben de her geçen gün saksılarımı küçültüyorum, hatta yapay içinde toprak bile olmayan çiçekler koyuyorum. Evin içindeki çatlaklar çok belli oluyor, çok fazla insanı içeri davet edemiyorum. İçeri girince evin eşyalarına değil derin duvar izlerine dikiliyor gözler… Sürekli sıvamaya, boyamaya ve farklı eşyalar ödüller, süsler, güzel yemekler ile dikkatinizi dağıtmaya çalışıyorum. Ama olmuyor, bu evde ben korunmasız hissediyorum.

Ben hep bu evi yıkmak ve temelden başlayarak yeniden inşa etmek istiyorum ama o kadar masraflı ve zor bir şey ki. Tek başıma inşa edemem, başkalarını dahil etmek de bir o kadar zor. Evi yıkmadan sağlam bir duruma getirmek için güçlendirme çalışmalarına ihtiyaç var. Terapilerle bunu denerken köklere bakmaya indik bodruma, o karanlık kasvetli geçmiş kalbime iyi gelmedi. Denedik ama, bodrumu temizledik haşereleri çıkardık, ışıklar yaktık, hatta orada bir kısmı kilere dönüştürdüm daha sık iniyorum aşağıya. Eski eşyaları, anı kutularını oraya koyuyorum. İnip inip karıştırıyorum tüm anıları. Ama yetmedi, bodruma inebilmek yetmedi. Evin ömrü azalıyor, içimdeki bitmek bilmeyen korku beni sarıyor. Her an deprem olacak korkusundan evde huzurla uyuyamıyorum bile.

Evin temelini güçlendirmemiz gerek.

Ben böyle uygun gördüm, bu böyle olması gerekti, ama iyi ama kötü benim tercihimdi, sonucunu kabul ediyorum. Bunu söyleyip sağlamlaştırmak için kararımın arkasında durma harcımı döküyorum temele.

Şüphe insanın içini kemirip bitiriyor, tahtakurusu gibi. Onlardan arındırmak gerekiyor. Bu yaşıma kadar ne yaptıysam arkasındayım, şu anki aklım bazılarının arkasında durmakta zorlansa da o zamanki ben o şartlarda bunu uygun gördü. Şimdiki aklım olsa onları yapmazdım belki. Ama öyle olması gerekmiş, kabul edip yola devam.

Şimdi bu evi yıpratmadan ömrü yettiğince kullanalım. Misafirleri doğru seçelim, kelimeleri doğru seçelim. Düşünerek konuşalım, anı yaşayalım, stratejik davranmayı bilelim. Sevmediklerimize bile iyi davranalım, hayat kısa. Mecburiyetlerimizi sınırlayalım. Bazı arkadaşlıklar, ilişkiler bitmesi gerekiyorsa bitmeli, mesafelenmesi gerekiyorsa mesafelenmeli. Kararların arkasında durmayı bilelim. Her şeyi kafaya takabilirdik eskiden çünkü kafamızda yer vardı, artık yaşlanıyoruz o kadar boş yer kalmadı bile. Bu şekilde takmaya devam edersek zihnimiz hasta olacak ya da kendi kendine bazı şeyleri silmeye başlayıp hafıza cehennemleri yaşayacağız.

Dur ve zihninin süzgecini harekete geçir. Vakit tamam.

Sana temiz ve sağlam bir temeli olan bir ev verilmedi bu dünyaya geldiğinde. Bazılarımızın kırık dökük de olsa bir evi bile olmadı, köklerini aramakla geçti ömürleri. Senin kabul etsen de etmesen de acı dolu bulsan da köklerin var, bazı şeyleri anlamlandırman daha kolay. Geçmişi silip yeniden yaratamazsın ama onları hatırlayıp kendine şimdiki aklınla kızıyorsun. Etme.

Senin elinde temelini güçlendirip yaşamasına devam edeceğin, torunlarına bırakabileceğin bir evin var. Vazgeç saksı koymaktan, sen iyisi mi balkonuna sarmaşıklar ek tüm evi sarsın, yaseminler ek mis gibi koksun. Doğayla hayatla iç içe bir ev olsun, balkonunda çocuklar oynasın. Sen de havayı içine çek, huzurla kapa gözlerini…

hamuş Melike