Korkarak Atlamak

Tam hatırlayamıyorum ama okuduğum ya da izlediğim bir yerde şöyle diyordu:

Gerçekten cesur insanlar hiç korkmayanlar değil, korkmalarına rağmen korktukları şeyi yapan insanlardır.

Photo by Jamie Fenn on Unsplash

Bu sözü aklımdan yıllarca atamadım.

Sanırım bunun en büyük nedenlerinden biri de hayatımda en çok korktuğum dönemlerden birinden geçiyor olmamdı.

Korkuyordum ve felç geçirmiş gibi öylece duruyordum.

Sanırım en çok da öylece durduğum için kendimden nefret ediyordum.

Tıpkı bir havuzun başında atlamanız için herkes beklerken sizin bir türlü atlamaya cesaret edememeniz gibi.

Ben de hiçbir zaman atlamaya cesaret edemeyecekmiş gibi hissediyordum…

Çocukken yüzmeyi öğrendiğim ilk günler de böyleydi.

Atlamaya hiç cesaret edemediğim havuz başları…

Son bir yıldır kendimi sürekli o havuzun başındaymışım gibi hissediyordum.

Sanki ben orada dikilirken biriken yıllar arkamda atlamam için bana tezahürat yapan insanlara dönüşmüştü.

Bense o havuzun başında atlamak için hiç durmadan içimden cesaret toplamaya çalışıyordum.

Sonra bir gün artık kaçamayacağım bir noktaya geldim ve kendimi oradan aşağıya ittim.

Havuzun dibini boyladım ve ayaklarım yere değdiğinde bir daha nefes alamayacağımdan emindim.

Ta ki içimde varolduğunu hiç bilmediğim bir kuvvetle kendimi yukarı itene kadar.

Yüzeye çıkıp da tekrar nefes aldığımda, kendimi hiç bu kadar çok yaşıyormuş gibi hissetmemiştim.

Bu aslında her şeyin başlangıcı oldu ve artık ne kadar korkarsam korkayım kendimi o suyun derinliklerine bırakan biri oldum.

Bu şu an korkmadığım manasına gelmiyor.

Hâlâ korkuyorum. Hem de çok. Belki eskisinden bile daha çok.

Ama artık dibi boylasam bile kendimi yukarı itebileceğimi biliyorum.

Bunlar bilmek ya da dinlemekle olmuyor sadece.

Bir gün gerçekten yapmaktan çok korktuğunuz bir şeyi yapmalı, dibi boylamalı, hiç çıkamayacağınızı sandığınız anda kendinizi yukarı itmelisiniz.

Sonra gerçekten yaşadığınızı dibine kadar hissedeceğinizden emin olabilirsiniz.

Dibi boylasanız bile başkası yüzünden değil, kendiniz için dibi boyladığınızı aklınızdan çıkarmayın.

Hem dibte nelerle, kimlerle karşılaşacağınızı bilemezsiniz öyle değil mi?

Hayat atlamaya en uygun anı beklemek için fazla kısa.

Sadece atlayıp dipte ve yukarı çıkarken neler göreceğinize odaklanın.

Yani sadece demem o ki.

Korkudan dizlerinizin bağı çözülse, elleriniz bir şeyi tutamasa, nefes alamadığınızı hissetseniz bile atlayın.

Cesaret böyle bir şey.

Photo by Austin Neill on Unsplash