Dubai Çikolatası Yemeyen Var Mı?

Fotoğraf: Fix Clocolates / Instagram

Dün akşama doğru kendim için temiz bir sayfa açıp ne kadar da popüler kültürün kölesi olmadığımı vurgulayıp kendimi överek trend şeylere meyyal insanların savrulup giden ruhlarını rencide edecektim ki zil çaldı.

Çocuklar gelmişler. Bi haller havalar. Ellerinde süslü rengârenk kocaman bir Dubai Çikolatası var.

Günlerdir ağızlarında bu!

Bana da izletiyorlar tadım videolarını. “ee” diyorum “nabalım şindi?”

Beni yoldan çıkarıp bunu aldıramayacaklarını anlayınca maliyet hesabını yapmışlar, ne kadar da kolay yapıldığını öğrenmişler. İkna etmeye çalışıyorlar, “evde yapabilir miyiz anne?”

“Yaparız! Yani teorik olarak tüm bilgiyi haiziz. Aslında fizibilite, ekipman mevcut; baktığında zemin de müsait. Ama yapar mıyız asıl konuşulması gereken bu. Yapacaksak öncelikle bazı soruların cevaplarının bulunması son derece elzem… Birinci soru buna gerçekten ihtiyacımız var mı? Başka çikolataların bana veremediği ne…”

Yine çok uzun konuşup seyirciyi kaybetmiştim. Huyum kurusun. Oğlum tadım videolarını izlemeye dönmüştü bile.

Neyse ki babalarına dudak büküp de yaptıramayacakları şey yok. Gitmişler eşşek kadar bir kalıp almışlar.

Ben somurtuk ihtiyar gibi huysuz suratımı taksindim. “Hey gidi hey! Gençlik bitmiş, bizim zamanımızda…” diye başlayan nutkumu atmak üzereydim ki burnuma bir karo çukulata dayandı.

Biz seçkin bireyler bir şey yemeden içmeden önce koklarız. Gözlerimi kapatıp yavaş ve sakince koklarken öğürme hareketi yaptım. Evlatlar şok! Yavrularım yazık, önce benim tadım yapmamı bekliyorlar. “yok” dedim “inanılmaz korkunç, bakalım tadı nasıl?”

O ilk dilim karoya n’oldu anlamadım. Yere falan düştü herhâlde. Dedim “ben anlamadım, bir dane daa deniyebilimiiim?”

Verdiler. Bu sefer de fıstık ve kadayıf oranını anlamadım. Üçüncü dilimi istedim.

“Sen yeteri kadar yedin. Geri kalanını babama vereceğiz sabah, o yemedi hiç!”

Beklemediğim yerden vurulmuştum.

Vakur bir havayla giriş yaptım. “Bu şekilde hiçbir yere varamayız. Siz çocuksunuz, babanıza bir borcunuz yok. O alacak siz yiyeceksiniz. Yerken, giyerken onu düşünürseniz ne işe yarayacak o zaman bu çocukluk?! Çocuk dediğin alma enerjisiyle çevrelenmiştir. Çocuksal enerjiniz düşer bak. Büyüdüğünüzde yeteri kadar fedakarlık yapmanız gerekecek zaten ama şimdi… Ha?”

-Hayır, o bize aldıktan sonra vermek istedik ama ilk siz deneyin diye kıyamadı. Almadı. Onun da yemesini istiyoruz.

+Ne güzel söylemiş bak! Babalar çocuklarını mutlu etmek için yaşarlar. Erkekler de kadınları. Hem biliyor musunuz evde bir kadın mutlu olursa herkes mutlu olur. Bunu şimdiden öğrenin ki ilerde sorun çıkmasın. Devinimsel psikolojinin en birinci fıkrasıdır bu… Şimdi beni mutlu edin ki ben de sizi…

Küçük oğlum gözlerini gözlerimden ayırmadan kalan çikolatayı paketine yerleştirip çantasına koyarken bana ters ters bakıp “babam da yiyecek” deyip çantayı odasına bırakmaya gitti.

Benim 20'şer ay anne sütüyle besleyip normal doğumla dünyaya getirdiğim çocuklar böyleyse, sezaryen doğumluları tahmin edemiyorum gerçekten. Beterin beteri var. Halime şükür.

İnsan ne kadar özene bezene yetiştirse de çocuğun karakterine etki edemiyormuş cidden! Ben haz öteleme, nefis terbiyesi, diğerkâmlık gibi erdemler vermedim bu çocuklara. Manipülatör bireylerle nasıl mücadele edeceklerini de anlatmadım. Her kötü huylarını aldıkları gibi bunu da babalarından aldılar sanırım.

Olmaz olsun böyle çocuklar. Keşke sezaryen doğursaydım, o zaman bu kadar yıkılmazdım.