Cumartesi Kahvesi

Uzun bir zaman sonra buradayım. Gerçekten gelmekten dolayı mutluyum zira her seferinde buraya gelip sana bana bize dair bir şeyler yazma hayaliyle yaşıyordum. Şimdi karşına geldim neler ve hangi konuda yazacağımdan habersiz, kalem kağıtla nerede buluşmak isterlerse oraya çevireceğim rotayı. Neredeyiz zaten bildiğimiz noktada? Hangi varlıkta ve yahut yoklukta bulup tamamlıyoruz kendimizi ve birbirimizi. Muallak.

INTO THE LIFE

Burada kâh beraber gülüp kâh beraber ağlayacağız sevgili okur. Yazılarda mutluluğa şahit olurken aynı anda hüznün umut tünellerinde gezineceğiz. Yaşadıklarımdan yaşadıklarımızdan bahsedeceğim. Mesela taa atomaltıparçacıklarından kırılan inancımın, aradan geçen aylar ve yıllar sonra yıldızdan tozlarla sınırlarımı zorlar derecesinde yaptığım inancımın inşasını beraber göreceğiz. Hislerimiz düşüncelerimiz Kelimelerin ötesine geçip seninle sizinle selamlaşacak, kucaklayacak, muhabbet edecek. Ruhlarımız sevişecek ve savaşacak. İstikrarlı şekilde her seferden sonra birbiriyle yeniden tanışma arzusunda olacak. Zira yaşadığım ve bildiğiniz, ağladığım ve üzüldüğünüz, tebbessümleştiğim ve mutlulaştığınız; boşluk ve doluluk, aydınlık ve karanlık; bir tespih tanesi gibi sakladığım ve saklayacağınız noktalarda ve virgüllerde buluşacağız.

Ben Raci: Ricacıyım; yoksulluktan, yalandan, üzülmekten, öfkeden, sinirden, bilmek istemeyişten, adaletsizlikten, incesizlikten, saygısızlıktan şikayetçiyim. Umuttan, hissetmekten, sevgiden, güvenden ve bilinçten ricacıyım. Ben Raci, gerçekliğin kara deliğinden çıkardığım mutluluktan beraberce umut edeceğiz sevgili okur.

Nereden başlanır yola, bir yolculuğa çıkıldığında rota ne olmalıdır bilmiyorum. Bildiklerimizden bahsedelim. Uzaklardan, uzakta olan uzaklıklardan; yakında olan uzaklıklardan, uzakta olan daha uzaklardan bahsedelim. Yalnızlıktan, özlemden, sürgünden, hasretten bahsedelim. Özlediğimiz insanlıktan, merhametten, sevgiden, huzurdan ve mutsuzluklarımızdan bahsedelim

Mesela sevgili okur, bendeniz Raci Yalnızlığımda yalnız kalırsam karanlığımda, kaybolurum. En kötü anımda bile Tutunacak bir merak, nefret, fikir, inanç veyahut bir ışık bulurum. Zannımca bunu ben değil birçokları yapıyor zira aksi takdirde insan nasıl dayanabilir katlanabilir dünyanın bu çetrefiline, acımasızlığına, adaletsizliğine. Neden yaşamak için illaki bir sebep bulmam bulmamız lazım ki? sorusunun cevabını da düşünerek diyorum ki korkum; beni sonsuza gömen, insan hayatı anlamında artık sıfır olarak tanımlanmak değil, korkum arkamda bıraktıklarımda değil, korkum daha yaşayacağım günlerin güzel olacağını dair inancımın yok olması değil. Korkum anlamamak, anlayamamak.

Neden ben bu hayatın içindeyim?

Neden ben bu hayatın var oluyorum?

Ben ne ile var oluyorum?

Ben niçin Varım?