içses

Başlıyoruz, ilk yazıma merhaba deyin!

Herkesin ilk yazısı iyimserlikle başlamak zorunda değil.

Bir karar aldım: her şeyi yazmak…

Bazen en zor yıllar, yol boyunca parçalanıyormuş gibi hissetsek bile, bizi olmamız gereken kişiye dönüştüren yıllardır.. Artık bambaşka bir insan gibi hissettiğim bir noktaya geldim. Neşe ve acının bir arada var olabileceğini öğrendim. Hayal kırıklığına uğradığım, çok fazla ağladığım ve etrafımda dikkatlice inşa ettiğim kalkanı mahvettiğimi düşünürken yazmaya karar verdim… Başkalarından gerçekten ne hissettiğimi saklayarak beni güvende tutan bariyerleri parçaladığımı hissettim. Gözyaşlarım boşa gitmemişti; belki de henüz göremediğim bir şeyi suluyorlardı….

Dayanıklılığın asla kırılmamakla ilgili olmadığını fark ettim… Kaç kez düşersen düş, kendini yeniden bir araya getirmek ve tekrar ayağa kalkmakla ilgilidir.

Hepimiz hayatı anlamaya çalışıyoruz bu yüzden nazik olalım? her zaman…. Kalıcı olan, ne söylediğimiz değil, insanlara nasıl hissettirdiğimizdir. Kelimeler gelip geçiyor, peki ya birinin sana davranış şekli? Bu yapışıyor; bir dövme gibi, derinlere kazınmış, unutulması imkânsız. Ne kadar zaman geçtiğinin bir önemi yok; duygular kalıyor, bazen o anın hatırasından bile daha güçlü….

Hayat “önde” veya “geride” olmakla ilgili değildir. Tam da şu anda olmanız gereken yerde olmakla ilgilidir. Bir seferde bir adım atmak, deneyimlerinizden ders çıkarmak ve yolculuğu, karmaşık ve güzel olduğu kadar kucaklamakla ilgilidir Önemli olan ne kadar hızlı gittiğiniz değil ne kadar uzağa ulaşabildiğinizdir. Çünkü bir yetişkinin hızla attığı büyük adımlar daha zorlayıcıdır; düştüğünde, daha yüksekten çakılırsın yere…böyleymiş…

Şimdi, duygularımın daha fazla farkında olmayı öğreniyorum ve kendimi olumsuz duygulara kapılmış bulursam, onları yönetmeye ve serbest bırakmaya çalışıyorum.

“Tekrar kendiniz olana kadar kendinize zaman ayırmaya devam edin.”

-Lalah Delia

Tüm kalbimle, sevgiyle.

İçsesler…