Katıklı Ekmek

Okuldan eve dönerken burnumuza tanıdık bir koku çarparsa okul çantasını sırtımızdan çıkarmadan, mahalleyi sarıp sarmalayan o kokuya doğru hızlanırdık. Tandır dumanıydı bu, katıklı ekmek kokusunun habercisi! Antakya’da büyüyen çocuklar için mutluluk..

Tandırda kimin annesinin olduğu fark etmezdi, çünkü o ekmekler eve gitmeden önce mutlaka sokakta oynayan, okuldan dönen çocukların damak testinden de geçerdi. Hatta bazen bu orta gelirli mahallelerden geçen lüks araçlar kokuya tepkisiz kalamaz; cam iniverir, hafif mahcup bir sesle “Abla, bir tane alabilir miyim?” denirdi. Ve cevap her zamanki gibi içten olurdu: “Afiyet olsun.”

Tandırda ekmek yapan teyzenin hamur teknesi o kadar bereketli olurdu ki tüm semtin çocuklarına ve yoldan geçen nasiplilere de düşer, hatta haftalık ekmeğini de evine götürürdü.

Katıklı ekmek, Antakya’nın tandır başı sohbetleriyle yoğrulmuş kültürüdür aslında.

O günkü çocuklar büyüdü, başka şehirlerde ya da başka ülkelerde yaşar oldu. Ama ne zaman bir zeytin ağacı kokusu ya da bir salça karışımı görülse, o tandırın dumanı burnumuzda yeniden tüter.

Ve gerçek bir Antakyalı kutuplarda olsa bile katıklı ekmek yapmanın bir yolunu bulur.