KAYBETMEK SADECE BİRİNİN ÖLMESİ MİDİR?

KAYBETMEK SADECE BİRİNİN ÖLMESİ MİDİR?

Kaybetmenin Öğrettikleri

İnsan, birçok şeyin değerini ancak kaybedince fark ediyor. Oysa kaybettiğimiz şeyler bize bir günde verilmedi; belki yıllardır hayatımızdaydılar. Peki neden elimizdeyken kıymetlerini göremiyoruz da, yokluklarıyla yüzleşince değerleri katbekat artıyor? Sanırım insan, sahip olduklarının değil; eksikliğini hissettiklerinin farkına varıyor.

Bir insanın gönlünü kırdığımızda, onu yeniden kazanmak için bin bir emek veririz. Fakat aklımı kurcalayan bir soru var: Gönlünü yeniden kazandığımızda her şey gerçekten eskisi gibi olur mu? Yoksa affedilsek bile, kalbin en sessiz köşesinde görünmez bir kırgınlık yaşamaya devam mı eder? Bazı yaralar kabuk bağlar; fakat izi, ömür boyu kalır.

Ya o kişi artık hayatta değilse? İşte o zaman insanın içinde telafisi olmayan bir sessizlik büyür. Söylenemeyen özürler, yarım kalan cümleler ve bir daha asla kurulamayan sarılmalar… Hepsi insanın yüreğinde ağır bir yük olur.

“Ölüm bizi ayırana kadar sevmek…” Bu söz, sevmeyi gerçekten bilen insanlar için bambaşka bir anlam taşır. Belki de sevginin en saf hâli, ölümün bile onu bitiremeyeceğine inanabilmektir. Çünkü sevdiğin birini bir daha göremeyeceğini bilmek; ona sarılamayacağını, elini tutamayacağını, sesini duyamayacağını ve kokusunu içine çekemeyeceğini kabullenmek, insanın yüreğini sessizce sızlatır.

İnsanlar genellikle ölümü ikiye ayırıyor: beklenen ölüm ve ani ölüm diye . Hangisinin daha zor olduğu yıllardır tartışılıyor. Oysa acının bir ölçüsü var mıdır? Beklenen ölümde, sevdiğin kişinin yavaş yavaş senden uzaklaştığını görürsün. Her gün biraz daha hazırlanmaya çalışırsın; ama insan, sevdiği birinin gidişine gerçekten hazırlanabilir mi… Ani ölüm ise bambaşkadır. Sabah evden uğurladığın insanın akşam tabutunun eve dönmesi… İşte o zaman hayat, bir anda ikiye ayrılır: O gelmeden önce ve geldikten sonra.

Ölüm, bu hayatın değişmeyen gerçeğidir. Kimi sevdiğini söyleyemeden gider, kimi evladını son kez öptüğünü bilmeden . Yaza görüşürüz , yarın sizdeyim dediğiniz her dost meclisinde yarenle aranız da acı içinde çalan bir telefon var . Kimi ise bir vedaya bile fırsat bulamaz. Belki de ölüm, kime ne zaman vuracağını bilmediğimiz bir piyango gibidir. Bu yüzden, sevdiklerimizi yarına bırakmadan sevmeli; söyleyecek güzel sözlerimizi ertelememeliyiz. Çünkü bazı pişmanlıkların telafisi yoktur ve çok ağırdır .

Çoğu zaman kaybettiğimiz şey yalnızca insanlar değildir. Bazen en büyük kaybımız, farkında bile olmadan tükettiğimiz sağlığımız olur. Gençken bitmeyecekmiş gibi gördüğümüz gücümüz, bir sabah aldığımız bir haberle yerini tarifsiz bir endişeye bırakabilir. Oysa sağlıklıyken çoğu zaman şikâyet eder, erteler, “Nasıl olsa yaparım.” deriz. Bir gün merdivenleri nefes nefese çıkınca, eskiden yorulmadan yürüdüğümüz yolları özleriz. İnsan, bedeninin sessizce kendisi için verdiği mücadeleyi, çoğu zaman ancak o sessizlik bozulduğunda fark eder.

Belki de hayatın en acı gerçeği budur : Varlığına alıştığımız her nimeti sıradan sanır, yokluğuyla karşılaşınca ise onun aslında ne büyük bir lütuf olduğunu anlarız. Bu yüzden yalnızca sevdiklerimizin değil, bize emanet edilen sağlığımızın da kıymetini bilmek gerekir. Çünkü kaybettikten sonra duyulan pişmanlık, çoğu zaman geri dönüşü olmayan bir yolun sonudur

Bu yüzden hayatı ertelemeden yaşamalı, insanlara iyi dileklerimizi iletmekten ve onları sevdiğimizi söylemekten kaçınmamalıyız. Çünkü yarının bize ne getireceğini, hatta bir yarının olup olmayacağını bilemeyiz.

Ölüm, ne yazık ki hayatın kaçınılmaz bir gerçeğidir. Bunun için hazırlanabileceğimiz bir süreç yoktur; onu kabullenip hayatımıza bu bilinçle devam etmeliyiz.

Ve en önemlisi, sağlığımız… Sağlığımız ve bedenimiz bize verilmiş en kıymetli emanetlerdir. Onlara iyi bakmalı, değerlerini ancak kaybettiğimizde değil, elimizdeyken bilmeliyiz. Çünkü sahip olduğumuz her şeyin kıymeti, onu yitirmeden önce anlaşılmalıdır. Elimizdeyken sevmeyi, şükretmeyi ve değer vermeyi öğrenmeliyiz.