İstanbul’un Gölgesi

8. Bölüm: Gölgelerin Kapanışı

Isabelle Adjani in Possession (1981) dir. by Andrzej Żuławski

Konağın kapısı, Arda’nın güçlü vuruşuyla açıldığında içeriden yayılan sıcak hava, bir mezarın derinliklerindeki çürümüş kokuyu andırıyordu. İçerideki gölgeler, canlı bir yaratık gibi hareket ediyor, duvarlardan süzülerek zeminde karmaşık şekiller oluşturuyordu. Salondaki hava o kadar ağırdı ki nefes almak neredeyse imkânsız hale gelmişti.

Salonun ortasında, Leyla gölgelerden dokunmuş taht benzeri bir yapının üzerinde oturuyordu. Elbisesi karanlık lekelerle kaplanmış, yüzü ise çatlamış ve pürüzsüzlüğünü kaybetmişti. Gözleri artık bir insana ait değildi; dipsiz birer kuyu gibi karanlık bir ışık yayıyordu.

“Ah, ne hoş bir sürpriz,” dedi Leyla, sesi her yandan yankılanıyormuş gibi. Dudakları garip bir şekilde gerilmişti; bir gülümseme ile tehdit arasında gidip geliyordu. “Ama buraya gelmek için neden zahmet ettiniz ki? Serkan zaten bana ait.”

Salonun ortasında Serkan dizlerinin üzerindeydi. Sırtındaki izler, çıplak gözle görülebilecek kadar belirginleşmiş ve derisinin altında kıpır kıpır hareket ediyordu. Her iz, bir yılan gibi derisinden dışarı çıkmaya çalışıyordu. Gözleri tamamen siyaha bürünmüş, insana dair hiçbir iz taşımıyordu. Ağzından çıkan derin hırıltı, bir yaratığın son nefesi gibiydi.

“Serkan!” diye bağırdı Yasemin, gölgeleri yararak ona ulaşmaya çalıştı. Ancak salonun gölgeleri, birer canlı gibi hareket ederek yolunu kesti. Gölgeler, Yasemin’in bacaklarına dolanıyor, onu yere çekmeye çalışıyordu.

Leyla, tahtından kalkarak salonun ortasına doğru yavaşça yürüdü. Her adımında gölgeler, onun çevresinde bir girdap oluşturuyordu. “Onu boşuna çağırıyorsun,” dedi Yasemin’e, alaycı bir tonda. “Serkan artık size ait değil. Onu benden almaya çalışırsanız, yalnızca kendi sonunuzu getirmiş olursunuz.”

“Yanılıyorsun!” diye bağırdı Arda, elindeki büyü sembollerini havaya kaldırarak. “Serkan’ı geri alacağız. Seni durduracağız, Leyla!”

Leyla, sert bir kahkaha attı. “Serkan’ı mı geri alacaksınız? Şuna bir bakın!” dedi ve elini Serkan’ın omzuna koydu.

Leyla’nın dokunuşuyla birlikte, Serkan’ın sırtındaki izler hareketlenmeye başladı. Kanatlara benzeyen bu izler, derisinin altından tamamen dışarı çıktı. İzlerin uçları sivri kemiklere dönüşerek gerçek kanat formunu aldı. Gölgeler bu kanatlara dolanarak Serkan’ın bedenini tamamen sardı.

“BEN ARTIK SİZİN KARŞINIZDA DEĞİLİM!” diye kükredi Serkan, sesi derin ve yankılıydı.

Gölgeler, salonun her köşesinden saldırıya geçti. Yasemin, yere düştüğü yerden kalkmaya çalışırken bir gölge kolunu sardı ve teninde yanık gibi bir sıcaklık hissettirdi. Çığlık atarken, Baran hançeriyle gölgeyi keserek onu kurtardı.

Sibel, bir büyüyle gölgeleri geçici olarak geri püskürttü. Ancak gölgeler, hemen ardından daha büyük bir dalga halinde üzerlerine geldi. Arda, bir tılsımı havaya kaldırarak bağırdı: “Gölgelerin efendisi! Seni bu dünyadan sürgün ediyorum!”

Leyla, Arda’ya dönüp alaycı bir bakış attı. “Beni mi sürgün edeceksin? Karanlık sürgün edilemez,” dedi ve kolunu bir hareketle savurdu. Gölgeler, Arda’yı yere savurdu.

Yasemin, gözyaşları içinde Serkan’a doğru ilerlemeye çalıştı. Ancak gölgeler her seferinde yolunu kesti. Yine de tüm gücüyle ona bağırdı: “Serkan! Bu sen değilsin! Lütfen, kendine gel!”

Serkan, bir an için duraksadı. Yasemin’in sesine dönerek gözlerini ona çevirdi. Ama Leyla hemen araya girerek kulağına fısıldadı: “Onların yalanlarını dinleme. Seni yok etmek istiyorlar. Ama ben seni yaratıyorum. Gerçek gücü yalnızca benimle bulabilirsin.”

Leyla’nın sözleriyle Serkan’ın gözlerindeki insanlık parıltısı tamamen söndü. Gölgeler, bedenini tamamen sardı ve kontrolü Leyla’ya geçti.

“Serkan artık yok,” dedi Leyla, soğuk bir sesle. “Onu geri alamayacaksınız.”

Arda, Yasemin’e bağırarak yöneldi: “Onu durdurmanın tek yolu bu! Hançeri kullan!”

Yasemin, titreyen elleriyle hançeri aldı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. “Ama bu… bu Serkan! Ona bunu yapamam!” dedi.

“Yapmak zorundasın!” diye bağırdı Baran. “Eğer yapmazsan, Leyla hepimizi yok edecek!”

Yasemin, son bir kez Serkan’a baktı. “Özür dilerim,” diye fısıldadı. “Bunu istemedim.”

Hançeri tüm gücüyle Serkan’ın göğsüne sapladı. Serkan, bir çığlık attı. Bu çığlık, insanî hiçbir şey taşımıyordu. Gölgeler, onun bedeninden dışarı fırlayarak Leyla’nın çevresinde toplandı. Salon, patlayan bir karanlık dalgasıyla doldu.

Leyla, parçalanarak yok olurken, son bir fısıltıyla konuştu: “Bu sadece bir başlangıç… Karanlık asla tamamen kaybolmaz.”

Serkan’ın bedeni, gölgelerle birlikte kayboldu. Gölgehanesi ekibi, kendilerini yerde bulduklarında salon tamamen sessizdi. Yasemin, Serkan’ın düştüğü yere diz çöktü. Hançeri hâlâ ellerinde tutuyordu.

“Serkan…” diye fısıldadı. “Özür dilerim.”

Arda, onun omzuna dokundu. “Bu, yapılması gereken bir şeydi,” dedi. Ancak yüzündeki ifade, bu sözlere inanmadığını gösteriyordu.

Son sahnede, Karaköy’ün dar sokaklarında bir gölge hareket etti. Leyla’nın sesi, fısıltılarla yankılandı: “Yeni bir beden bulmam an meselesi…”