🇵🇱 Nie chcę być kimś lepszym. Chcę być kimś prawdziwym

(notatki do siebie z miejsc, w których nikt nie bije braw)

[notatka znaleziona na skraju zmęczenia]

Dziś znowu obudziłem się z poczuciem, że czegoś nie zrobiłem.

Czegoś ważnego.

Czegoś, co miało mnie przybliżyć.

Do celu.

Do siebie.

Do tej wersji mnie, która „powinna już być gotowa”.

Nie jestem.

Nie jestem „ogarem”, nie jestem „w procesie”, nie jestem „na ścieżce”.

Jestem w łóżku.

Z otwartymi oczami.

Z bólem w karku.

Z myślą, że znowu straciłem dzień.

A potem — jeszcze gorsza myśl:

a może to nie dzień jest stracony.

Może to ja.

[fragment maila, którego nigdy nie wysłałem]

…i wiesz, naprawdę staram się.

Ale już nie wiem, po co.

Mam wrażenie, że cokolwiek zrobię, to nie wystarczy.

Że nawet jeśli zrealizuję cel, to zaraz będzie następny.

Że nawet jeśli stanę się „lepszy”, to nikt tego nie zauważy.

Bo nikt nie patrzy.

A jeśli nawet patrzy, to nie na mnie -

tylko na efekt.

Na funkcję.

Na osiągnięcie.

A ja chcę po prostu być.

Bez aktualizacji.

[strona z dziennika: data nieczytelna]

Co jeśli nie muszę być nikim więcej?

Co jeśli stagnacja to nie grzech,

tylko przerwa na oddech?

Co jeśli nie jestem popsuty,

tylko po prostu nieproduktywny?

Co jeśli „przestać się rozwijać” to nie kapitulacja,

ale troska?

[głos w głowie, wersja nocna]

Ale przecież nie możesz się zatrzymać.

Bo się cofniesz.

Bo przegrasz.

Bo ktoś inny cię wyprzedzi.

Tak mówią głosy z ekranów.

Z książek.

Z reklam.

Z ust ludzi, którzy nie wiedzą, że tobie nie chodzi o sukces.

Tylko o to, żeby móc usiąść bez poczucia winy.

[wiadomość głosowa, którą skasowałem]

Hej.

Wiem, że dawno się nie odzywałem.

Nie wiem, co powiedzieć.

Bo nic się nie dzieje.

Nie mam sukcesów.

Nie mam nowej wersji siebie.

Jestem tym samym.

I trochę się tego wstydzę.

Ale może nie powinienem.

Może to właśnie chcę ci powiedzieć:

że czasem najodważniejsze, co potrafię,

to zostać taki, jaki jestem.

[przypis do nieistniejącej książki]

nie każdy musi się zmieniać, żeby przetrwać

czasem zmiana jest tylko inną formą obrony

czasem nienawiść do siebie ubiera się w język rozwoju

[sms do siebie o 3:14 w nocy]

Nie jesteś projektem.

Nie jesteś planem.

Nie jesteś produktem.

Nie musisz się aktualizować, żeby zasługiwać.

[modlitwa bez adresata]

Pozwól mi nie iść naprzód.

Pozwól mi nie rosnąć.

Pozwól mi nie ścigać się z wersją siebie,

której nikt nie widział,

ale wszyscy ode mnie oczekują.

[kartka w kieszeni kurtki sprzed dwóch zim]

Prawda o mnie nie zawsze jest spektakularna.

Czasem to tylko: zjadłem śniadanie.

Czasem: nie rozpłakałem się na ulicy.

Czasem: nie zrobiłem nic — i przetrwałem.

Nie chcę być lepszy.

Chcę umieć widzieć wartość w tych chwilach.

Nie jako wstępie do czegoś większego.

Ale jako całości.

[wiersz udający notatkę]

nie wiem

czy dziś jestem człowiekiem

czy tylko przerwą między zadaniami

ale próbuję

nie robić nic

i nie czuć się za to winny

to wszystko

[rozmowa, która się nie wydarzyła]

• co u ciebie?

• nic nowego.

• ale tak… w środku?

• też nic nowego.

• i to okej?

• chyba tak.

• serio?

• nie wiem. Ale dziś nie chcę się zmieniać.

[fragment nieopublikowanego postu]

Nie wierzę już w narrację „ulepszania siebie”.

Nie wierzę w „możesz być najlepszą wersją siebie”.

Nie chcę.

Bo ta wersja, którą jestem teraz,

nie zasługuje na porzucenie tylko dlatego,

że nie jest wystarczająco efektywna.

Bo ta wersja właśnie mnie trzyma.

Każdego dnia.

Pomimo.

Dlatego.

[notatka z dnia, w którym nic się nie udało]

Nie zrobiłem nic z listy.

Nie poprawiłem niczego w sobie.

Nie zacząłem pisać nowego tekstu.

Nie byłem bardziej świadomy.

Nie przepracowałem niczego.

Nie rozwinąłem się.

Ale byłem czuły.

Nie w słowach.

W obecności.

Nie dla świata.

Dla siebie.

[ostatnia linijka, zapisana ołówkiem]

Nie muszę być kimś lepszym.

Chcę być kimś, kto nie musi się ciągle ratować przed sobą samym.