Kendi Onayımızla Adımlamaya Devam

Kendimizi çoğu zaman bir şeyleri izah etmek zorunda hissederiz, gerekli-gereksiz her konuda ve ilgili-ilgisiz herkese. Sonra da “İnsanlar çok meraklı, her şeyi öğrenmek istiyorlar, ay kime ne” diye yakınırız. El alemden şikayet ederiz, oysa el aleme sorma ve öğrenme hakkını veren de biziz, merak etmelerini meşrulaştıran da.

Neden bunu tercih ettik, neden onu tercih etmedik, neden böyle yaptık, neden öyle yapmadık, nasıl böyle oldu, nasıl şöyle olmadı…sürekli açıklama halindeyizdir. Evde ailemize, partnerimize, işte patronumuza, birlikte çalıştığımız insanlara, sosyal çevremize, arkadaşlarımıza vs. Bir şeyi sadece o anda öyle istedik diye yapmış olmamız kabul edilemez bir türlü. Mutlaka nedenleri, nasılları açıklamamız gerekir ve mutlaka gerekçeler olmalıdır. Sadece merak ettiğimiz için, sadece eğlenmek istediğimiz için ya da sadece öylesine yapma hakkımız yoktur sanki. Yeni bir işe girişirsiniz mesela. Denemek istersiniz en azından. Bu da nerden çıkmıştır şimdi!!! “Hayırdır”dır yani. Kendimden örnek vereyim, kızım ve ben dört yıl önce belediye konservatuvarı keman bölümünü kazandık. Kızımın böyle bir şeyin içine girmesi herkes için tamam, ama benden bahsedince (bu yaştan sonrası için) gerekçe lazım, nerden çıktı sorusuna makul ve mantıklı, gerekli ve geçerli bir sebep lazım. Neden olduğunu açıklamam, izah etmem lazım.

Kısacası, kimsenin kurcalamayacağını, gereksiz sorularla izahat beklemeyeceğini bilmenin rahatlığıyla hareket edemiyoruz. Bunun sonucunda da ya herkes için kabul edilebilir açıklamalar bulmaya çalışıyoruz ya eylemlerimizi herkesin onaylayabileceği gerekçelere dayandırmaya çabalıyoruz ya da uğraşmamak için hareket etmekten vazgeçiyoruz, adım atmaktan geri duruyoruz. Pekiyi, bu bizi ne kadar “Kendimiz” yapıyor? Bence bu seçim bizi kendimiz olmaktan bir miktar uzaklaştırıyor. Öyleyse nerden başlamalı da değiştirmeli durumu? Şahsi fikrim, tabii ki kendimizden. Bana göre insan kendinden başka hiç kimseyi değiştiremez, öyleyse bir şeyi değiştirmek istiyorsa önce dönüp kendine bakmalı. Şu izahat verme konusunda da dönüp başkalarına karşı benzer durumlarda kendi tutumumuza bakmamızda fayda var diye düşünüyorum. Mesela, bir tanıdığımız, arkadaşımız ya da ailemizin bir bireyi beklenmedik bir girişimde bulunduğunda biz nasıl tepkiler veriyoruz? “Nerden çıktı? Hayırdır?” deyip açıklama bekliyor muyuz, onu bize açıklama yapmak zorunda bırakıyor muyuz? Yapıyoruz bunları, değil mi? Sanırım başlamamız gereken nokta da burası işte. Önce kendimiz bırakabilir miyiz açıklama beklentisini acaba? Sonrasında belki daha kolay olur bizden beklenen açıklamaları nazikçe “Sadece istedim” diyerek engellemek. “Sadece denemek istedim, canım istedi..” Hepsi bu. Ardından “Aslında şöyle oldu, ama böyle bir şey vardı, şu şöyle oldu da o yüzden ben de böyle yapayım dedim, mecbur kaldım vs.” gibi cümlelere hiç gerek olmayabilir mi? Daha doğrusu, bu gibi cümlelerle onay beklemeye gerek olmayabilir mi?

Konu aslında kendimizle ve kendimiz dışındaki herkesle olan ilişkimize dayanıyor. Başkaları tarafından kabul görmek ve onaylanmak, öncelikle kendimizi kabul etmemiz ve onaylamamız ile başlıyor. Psikoloji alanında konuyu uzmanlarına teslim edelim tabii, ama bana göre, yaşamımızda kendimizle ve diğer herkesle olan ilişkilerimizde kendi yerimizi önce kendimiz görmeli ve bulmalıyız. Hayat da deneyim de bizim, kendimizi ancak kendimize izah edebilir ve kedimizi ancak kendimiz onaylayabiliriz. Çünkü biz kendimizi onaylamazsak başkası bunu bizim için yapamaz.

Eylemlerimizden sadece biz sorumluyuz, gerçek birer yetişkinsek tabii! Ve bana göre, kendi hayatının sorumluluğunu almış yetişkinler olduğumuzda kimseye izahat vermek zorunda değiliz. Dolayısıyla atmak istediğimiz adımlardan geri durmamız da gerekmiyor.

Kimseyi bize açıklama yapmak zorunda bırakmadan ve kimseye açıklama yapmak zorunda hissetmeden, adımlamaya devam..