Mahallenin Adetleri

Mahallenin Adetleri

Önsöz yerine: Bu öykü bir yarışma için 350 kelime sınırlı bir görselden hikayeye yarışması için yazılmıştı. Her ne kadar kazanamasam da sevdiğim bir öykü olduğundan gelenekselleşmiş Pazar hikayeleri için yayınlamak istedim. 350 kelime sınırı oldukça zorluydu fakat yinede okuyucunun beğenisine sunuyorumBahanelerimi sıralıyorum. Şişli Metrosu çok kalabalıktı, binmek için bir sürü sırığı geçmem gerekti sonra tabi bir de kızlarla karşılaştım. Neyse en azından yol yokuş aşağı. Tüh, teyzem kapıda beni bekliyor. Bir an önce terasa varmam lazım, sadece selam veriyorum. Arkamdan yaklaşarak "Nereye yaramaz pamuk?" dediğini duyuyorum. Tombullaştığım için kolayca yakalanıyorum.Teyzemin kucağında uyumuşum. Pencereden bizimkileri görüyorum. Apartmanların çevrelediği, yeşilliklerin betonun içinden fışkırdığı terasımızdalar. Teyzemin üstünde hırçınlaşıyorum, beni dışarıya çıkarması için kararlaştırdığımız bir sinyal.

“Mochi” Çekimi Atakan Tepe’ye ait

Karşıdaki duvarın üstünde sere serpe yatmış bekleyen Nasuh, tüyleri eskisi kadar parlak ve gür değil. Üstüne üstlük yaşlı ve huysuz. Yanında Sarı var. Beni korkutacak derecece atik ve kafadan kontak. Diğerleri balkon kapısında sıralanmışlar. Yavrular, sıskalar, tombullar ve diğerleri... Teyze oburları ve hırçınları evine almaz. Girmeye çalışanlar oluyor, aralarından sıyrılıyorum. Sarı, yanımda bitiveriyor. Daha yavruyken çöpte bulduğumuz tavuk parçaları için kavga etmiştik. O zamandan beri öcünü almak istiyor. Yine de ablasını bekleyecek.

Nasuh neredeyse hiç yerinden kalkmadan:

-Bir kez daha çocuklarımızı sırığın kapısında beklettin. Sen gelmeden bizi beslemiyor. Seyahatlerin alışkanlıklarımızı bozuyor Pamuk. Açlığa ve huzursuzluğa tahammül edemeyiz. Bunu sen iyi bilirsin.

Abla biliyorsun park çok uzakta ve oraya gitmek için yokuş çıkıyorum ardından metroya biniyorum sonra kızlar beni sevmek istiyor. İnan sevdirmiyorum bile.

-İçeridekiler, dışarıdakilerden sorumludur. Mahallemizde adet budur. Unutma! yerin doldurulabilir.

-Sarı mı geçecek? Yoksa hastalıklı yavruları mı koymaya çalışacaksın. Hele bu zamanda seni gibisi sırık yuvasına hayatta giremez. En sevimliniz benim.

-Kes diye tısladı, yanıma atladı. Sarıdan gelecek bir hamleyi bekliyordum. Nasuh kontrollüydü. Köşedeki karton kutuya yöneldi. Annesine sarılmış yavruları fark ettim.

-Yavrular sağlıklı, tüyleri yumuşak ve parlak. Günlerin sayılı. Bundan sonra parka gitmen yasak. İhtiyarın yuvasından çıkmayacak, yavrular için yuvayı hazırlayacaksın. Yoksa sokağa dönersin.

Sarı tepeme çıkmıştı bile. Pençesini bastırıyordu. Onu kafamdan atmak için hızla yükseldim. Kavga ede ede kartonun oraya kadar geldik. Anne, kabardı. Bağırışlarımız mahalleyi inletmiş olacak ki teyzem elinde süpürgesiyle çıktı.

Sizi yaramazlar sizi. Hadi bakayım dağılın. Pamuk sende he? Utanmıyorsun arkadaşlarınla kavga etmeye.

Teyzem bizi süpürüyordu ki annenin önünde duraklayıverdi. Anne, teyze gelince kabarmayı bıraktı.Yavruları göstermek istemişler, nasıl anlamam bunu... Teyzem yavrulara doğru şefkatle bakıyordu şimdi. Bu bakışı ilk defa beni yuvaya aldığında da görmüştüm. Mırıldanarak bacaklarına sarıldım.çınları evine almaz. Girmeye çalışanlar oluyor, aralarından sıyrılıyorum. Sarı, yanımda bitiveriyor. Daha yavruyken çöpte bulduğumuz tavuk parçaları için kavga etmiştik. O zamandan beri öcünü almak istiyor. Yine de ablasını bekleyecek. Nasuh neredeyse hiç yerinden kalkmadan: -Bir kez daha çocuklarımızı sırığın kapısında beklettin. Sen gelmeden bizi beslemiyor. Seyahatlerin alışkanlıklarımızı bozuyor Pamuk. Açlığa ve huzursuzluğa tahammül edemeyiz. Bunu sen iyi bilirsin. Abla biliyorsun park çok uzakta ve oraya gitmek için yokuş çıkıyorum ardından metroya biniyorum sonra kızlar beni sevmek istiyor. İnan sevdirmiyorum bile. -İçeridekiler, dışarıdakilerden sorumludur. Mahallemizde adet budur. Unutma! yerin doldurulabilir. -Sarı mı geçecek? Yoksa hastalıklı yavruları mı koymaya çalışacaksın. Hele bu zamanda seni gibisi sırık yuvasına hayatta giremez. En sevimliniz benim. -Kes diye tısladı, yanıma atladı. Sarıdan gelecek bir hamleyi bekliyordum. Nasuh kontrollüydü. Köşedeki karton kutuya yöneldi. Annesine sarılmış yavruları fark ettim. -Yavrular sağlıklı, tüyleri yumuşak ve parlak. Günlerin sayılı. Bundan sonra parka gitmen yasak. İhtiyarın yuvasından çıkmayacak, yavrular için yuvayı hazırlayacaksın. Yoksa sokağa dönersin. Sarı tepeme çıkmıştı bile. Pençesini bastırıyordu. Onu kafamdan atmak için hızla yükseldim. Kavga ede ede kartonun oraya kadar geldik. Anne, kabardı. Bağırışlarımız mahalleyi inletmiş olacak ki teyzem elinde süpürgesiyle çıktı. Sizi yaramazlar sizi. Hadi bakayım dağılın. Pamuk sende he? Utanmıyorsun arkadaşlarınla kavga etmeye. Teyzem bizi süpürüyordu ki annenin önünde duraklayıverdi. Anne, teyze gelince kabarmayı bıraktı. Yavruları göstermek istemişler, nasıl anlamam bunu... Teyzem yavrulara doğru şefkatle bakıyordu şimdi. Bu bakışı ilk defa beni yuvaya aldığında da görmüştüm. Mırıldanarak bacaklarına sarıldım.