3e advent: Welzalig is hij die het licht heeft gegrepen en schijnt in de duisternis

Context: deze overdenking is geschreven voor de weekbrief van de Christelijke StudentenVereniging Ichthus Breda.

Twee weken geleden heb ik mijn zonden bekend dat ik al een tijdje naar kerstmuziek luister. Gelukkig is sinterklaas ondertussen geweest, dus kan ik nu legaal en met een gerust hart luisteren. Maar dat ik al vroeg naar kerstmuziek luister is misschien niet de enige zonde, want waar ik het hele jaar door naar oorlogs-, actie- en detectivefilms en series kijk, kijk ik in de maand december (vaak samen met moeders) naar die zoetsappige kerstfilms. Bij deze films weet je vanaf minuut één al hoe het gaat eindigen en spat het klassieke Amerikaanse kerstgevoel elke minuut in de film van het scherm. Nadat je zo film hebt gekeken is je vertrouwen in de mensheid weer even hersteld en besluit je om je morgenvroeg gelijk aan te melden als vrijwilliger bij het Leger des Heils of bij de voedselbank.

Wat is de reden dat we toch o zo graag naar deze kerstfilms kijken? Is het misschien zo dat deze films precies het gene vertellen of belichamen wat we in het echt leven missen: het hebben van een goede afloop en een moment van hoop en licht in de duisternis die de echte wereld zo is. En dat gevoel is niet gek, want het is ook zo. Deze wereld is gevuld met duisternis en is aan de duisternis en zinloosheid onderworpen. “Want de schepping is aan de zinloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar door hem die haar daaraan onderworpen heeft.” (Romeinen 8:20). We leven in een wereld vol van kwaad, dood, moord, roddelen, ruzie, oorlog, etc. Als we om ons heen kijken is het duister en zien we niet anders dan duister. Gezamenlijk zuchten en kreuken we onder de zware last van deze duisternis.

Maar daar te midden van al deze duisternis en te midden van dit kwaad, lezen we wat Jesaja (9:1) profeteert: “Het volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien. Zij die wonen in het land van de schaduw van de dood, over hen zal een licht schijnen.” Daar te midden van alle duisternis profeteert Jesaja van een Licht en van een Hoop! En dan een paar honderd jaar later gebeurt er wat Jesaja heeft voorspelt: “[4] In het Woord was het leven en het leven was het licht van de mensen. [5] En het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het leven niet begrepen.” Daar te midden van de duisternis wordt het Licht van de wereld geboren!

Als ik had gewild, had ik de overdenking hier kunnen eindigen, maar ga ik nog even verder. Want ik wil nog even verder gaan waar we vorige week geëindigd zijn. In mijn vorige overdenking eindigde ik met de conclusie en de oproep dat we kunnen ‘verwachten’ door in Hem te blijven en door in Zijn liefde te blijven, iedere dag weer opnieuw.

Maar we hebben net de conclusie getrokken dat Jezus het Licht in de wereld is. In 1 Johannes kunnen we ook lezen dat God licht is en dat er in hem geen duisternis te vinden is. En daar ligt ook de volgende stap in het ‘verwachten’. Als we in Hem zijn en Hij in ons, dan mogen we ons niet alleen gevuld zien met Zijn liefde, maar ook met Zijn licht. En dat is hard nodig, want in het vers voor Romeinen 8:20 (vers 19 dus) staat er: “Met reikhalzend verlangen immers verwacht de Schepping het openbaar worden van de kinderen van God.” Het is namelijk niet alleen wij persoonlijk die Jezus Christus verwachten, maar het is de gehele schepping die in verlangen is naar de komst van het Licht. Het is heel gemakkelijk om het verwachten en de advents periode te beperken tot alleen onszelf, maar we mogen Christus ook verwachten in de context van de gehele schepping en gezamenlijk met alle naties en volkeren.

Maar tot het zover is dat de gehele schepping bevrijd zal worden van de slavernij van het verderf, is het een oproep tot alle christenen (mijzelf net zo hard) om het verwachten in de praktijk in te vullen, niet alleen door het evangelie te delen, maar juist ook door handen en voeten te geven aan Gods Licht en Zijn Licht fel te schijnen. We mogen acteur zijn in de beste Kerstfilm ooit!

“35 Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven; Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven; Ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald.

36 Ik was naakt en u hebt Mij gekleed; Ik ben ziek geweest en u hebt Mij bezocht; Ik was in de gevangenis en u bent bij Mij gekomen.

37 Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden: Heere, wanneer hebben wij U hongerig gezien en te eten gegeven? Of dorstig en te drinken gegeven?

38 Wanneer hebben wij U als een vreemdeling gezien en gastvrij onthaald, of naakt en hebben U gekleed?

39 Wanneer hebben wij U ziek gezien of in de gevangenis en zijn bij U gekomen?

40 En de Koning zal hun antwoorden: Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.” — Mattheus 25:35–40