BİR ÖLÜYE AĞIT

BİR ÖLÜYE AĞIT

Bu ölü; kanlı, canlı varlıkların ötesinde ne olduğunu ve nasıl yaratıldığını artık hatırlayamadığım bir ceset. Hiç dokunamadığım, hiç görmediğim halde varlığını hep bildiğim ve hep yanı başımda heyecanını hissettiğim bu ölünün çürümeye yüz tutmuş bedeni, yaydığı kötü kokuyla sadece bir iğreti veriyor bana. Bir ölü olduğunu kabul etmek istemediğim zamanlar koku keskinleşip nefes alışverişlerimi kirletiyor. Soğuk ve nemli bir toprakta yeni bir varlığa vücut olana kadar çürüyüp yok olmayı hak ediyor. Yine de onu diri tutuyorum. Kanımdan kan veriyor, ruhumdan ruh üflüyorum. Soluduğum havayı ona da yetecek kadar çekiyorum ciğerlerime. Göbeğinden annesine bağlı bir bebeğin beslenişi gibi besliyorum can damarlarımla. İçimde yaşatıyorum onu fakat artık tükeniyorum. Bir bebeğin kordonu dokuz ayın sonunda kuruyup düşüyor, beni bu ölüye bağlayan şey ise çok daha uzun vakitlerdir var. Annenin şefkati değil artık, bir konağın tükenişi bu şahit olduğunuz. Bu kuruyan damarlar onun can pınarları, bu öfke onun son çırpınışları, bu sesler son çığlıkları… Yaşatmaya çalışırken beraber can vermek bu yaşamın nüktedanlığı. Onlara yakılacak bir ağıt yok ezberimde, iyi dilekler de yok dillerimizde. Sadece seyir halindeyiz ve sahneler geçmekte. Bu cesetleri arkamda bırakıyorum, ölülerle yaşayan bir canlıyı bu dehlizden dışarıya çıkarıyorum. Bu satırlar iki ölünün ve yarattıkları her hezeyanın mumyaları.