Burada hikaye Homeros ve Hesiodos’un Hades’i işlediği korkunç temasından alıp, Mitos’dan Logos’a…

Hades; Mitostan Logosa

Burada hikaye Homeros ve Hesiodos’un Hades’i işlediği korkunç temasından alıp, Mitos’dan Logos’a Hades’i doğadaki kaçınılmaz dönüşüm prensip ilkesi olarak bakacağız.

Hades; Antik Yunan’da yeraltı tanrısı Roma mitolojisinde ise Plüton ölülerin ve ruhların varacağı son yer olarak, dünyanın altından bulunan karanlık mekana verilen isim olarak anlatılıyor.

12 olymposlu’dan birisi olan Hades Olympos dağında oturmayan ve yeryüzüne çıkmayan tek tanrıdır. Kelime anlamı olarak Hades görünmez manasınada gelir. Görünmez olmasını sağlayan miğferi ve yaşam ve ölümü temsil eden iki uçlu asası vardır. Hades’in miğferini sembolik olarak okursak, ölümün her an yanımızda ama görünmez olduğunu söyleyebiliriz.

Hades yeraltının zenginliklerininde sahibidir. İnsanlar Hades’i yeraltı zenginliklerinden ötürü bolluk ve servet tanrısı olarakta kabul etmişlerdir.

Bir çok tanrının aksine Hades sözünden dönmeyen daha net tanrıdır.

Okuduğum kaynaklarda, kahraman bilinçaltının dehlizlerine yani Hades’in yer altı dünyasına erginleşme sürecine iniyor. Bir önceki postta’da söylediğimiz gibi, ölmeden evvel kendi benliklerini öldürüp yeni bir bilince uyanmasıdır.

Jungyen psikolojide Hades, bireyin Kolektif Bilinçaltı’nın en derin katmanlarını ve Gölge arketipini temsil eder.

Joseph Campbell, “Kahramanın Sonsuz Yolculuğu” modelinde Hades’i fiziksel bir yerden ziyade, kahramanın psikolojik bir dönüşüm geçirdiği bir eşik olarak tanımlar.

Günümüzün çok konuşulan gölge çalışmalarını, nefs’in karanlık yönlerini; mitos dilinden okuyarak.

Hades yeraltına sahip olsada ihtişamı korku ve ızdırap olsada, aslında yeraltının değerli taşlarına sahip, bereket ve bolluğun sahibi tanrıdır. Korkarakta olsa indiğimiz bilinçaltı yolcuğumuzun aslında ne kadar değerli bir serüven olduğunu bulduğumuz değerlerin karanlığa itilmiş değer görmemiş hislerimiz olduğunu anlıyoruz.

Akrep dolunayının etkileri iki haftalık süreçte devam ederken, biraz da yeraltının hükümdarından Hades arketip’inden konuşalım.

Bu kez hikâyeyi Homeros ve Hesiodos’un karanlık tasvirlerinden alıp, mitostan logosa taşıyarak; Hades’i doğadaki kaçınılmaz dönüşümün bir ilkesi olarak değerlendirelim.

Hades, Antik Yunan’da yeraltı tanrısıdır. Roma mitolojisinde ise Plüton olarak anılır. Ölülerin ve ruhların ulaştığı karanlık âlemin hükümdarıdır.

On iki Olimposlu’dan biri olmasına rağmen, Hades Olimpos’ta yaşamayan ve yeryüzüne çıkmayan tek tanrıdır. Kelime anlamı “görünmez”dir. Onu görünmez kılan miğferi ve yaşam ile ölümü temsil eden iki uçlu asası vardır.

Bu miğferi sembolik olarak okuduğumuzda, ölümün her an bizimle ama görünmez olduğunu hatırlatır.

Hades aynı zamanda yeraltı zenginliklerinin de sahibidir. Bu yüzden yalnızca ölümle değil, bolluk ve bereketle de ilişkilendirilmiştir.

Diğer birçok tanrının aksine, sözünden dönmeyen, net ve değişmeyen bir doğası vardır.

Mitlerde kahraman, erginleşmek için bilinçaltının dehlizlerine yani Hades’in yeraltı dünyasına iner. Bu iniş, ölmeden önce ölmek; eski benliği bırakıp yeni bir bilince uyanmaktır.

Carl Jung’a göre Hades, kolektif bilinçdışının en derin katmanlarını ve gölge arketipini temsil eder.

Joseph Campbell ise Hades’i fiziksel bir yerden ziyade, kahramanın içsel dönüşüm eşiği olarak tanımlar.

Bugün sıkça konuşulan “gölge çalışmaları”nı, nefsin karanlık yönlerini; mitosun diliyle okuduğumuzda, Hades artık yalnızca korkunun değil, dönüşümün kapısı olur.

Yeraltı her ne kadar karanlık ve ızdırap dolu görünse de, aynı zamanda değerli taşları barındırır.

Korkarak da olsa indiğimiz bu içsel yolculukta, aslında en büyük hazinelerin karanlığa itilmiş, değersiz sanılmış parçalarımız olduğunu fark ederiz.

Çünkü dönüşüm, yalnızca yüzeye çıkanlara değil, derine inmeye cesaret edenlere açılır.