Değişim

Bulutlar güzel, genelde pamukla ilişkilendirilirler…fakat dümdüz ve tek ton bir maviye boyanmış bir gökyüzü?

Cam kenarında sedirdeyim. Korkulukların ardındaki gökyüzüne bakıyorum ve içimi yumuşaçık bir his kaplıyor. Onu lacivertten açıp bebek mavisine çeviren içindeki beyaz renginden midir nedir pamuk çağırışıyor zihnime. Bu ton bir mavi sanki bir tek onunmuşçasına kapsamlı bir sahiplenişle duruyor gözlerimin karşısında. Dingin bir his fakat durgun değil. Bembeyaz yapılmış binaya vuran Güneş sarısı öyle tatlı ki sanki en güzel sarı benim diyor, nispet ediyor tüm sarılara. Sanki her kötülük karanlığınmış da onun ışığı ve ışığının sarısı hiç kötülük görmemiş bir masumiyette ve kendinden eminlikle kayıyor binanın duvarlarından. Birkaç taş daha yukarıya çıktı. Bulutlar da güzel evet ama bulutsuz gökyüzünün lezzeti de ayrı. Tanıdık bir nostaljiye sahip ama seni nereye götürüyor veya sana neyi getiriyor tam kestiremiyorsun. Belki de ikisinin ortasında hem hatırlayıp hem eklenti yapıyorsun. Kendine has bir sessizliği de var sessiz olmayan. Hayvanların sesleriyle, komşuların gülüşmeleriyle, rüzgarın esintisinin yerlerinden oynattığı dalların ve yaprakların hışırtısıyla oluşan bir sessizlik. Güneş kaçıyor sanki.

Zamanın nasıl hissettirdiğini anlayamıyorsun. Gitsin mi biraz daha beklesin mi bilemediğin, zaman kavramını yitirdiğin fakat akışını da görebildiğin bir an işte. Bir şey yapasın var ama yok. Düşündükçe zihnini sinir bozan düşünceler sarıyor ve eylemsizliği tercih ediyorsun.

Mavisi ne güzel, ne pürüzsüz, ne kedersiz bir mavi.

Sonra bir ses;

“Hava almaya çık." diyor,

“Evden çık biraz hava al.”

ve bunun türevleri zihninin duvarlarına çarpıyor birkaç kez.

Çarpmanın etkisiyle oluşan yankı kavrayış yolculuğundaki tüm adımları bir anda yakıyor fiziken mümkün olmayan bir yolla. Adımlarının bıraktığı oyukların hacmi kadar da yakıcı öfke sıvısı sıkıyor damarlarına. Biraz önce dışarının romantizmini şekillendirirken aklında tekrar kendini yapay mavi ışığa teslim edesin geliyor. Tüm görme ve hissetme hevesin hızlıca senden uzaklaşırken sen de insanlıktan ve insan olmaktan uzaklaşıyorsun. Biraz önce içini yumuşatan, hakkında satırlar yazdığın mavi artık sadece cam arkasından baktığın bir mavi oluyor. Binayı o masum sarısına boyayan güneş binayı boyuyor oluyor yalnızca. Her yer bina. Sıfatlarını ve tamlamalarını alt üst ediyor öfke.

Her şeyin bakış açısına bu kadar bağımlı olmasına ve tek bir gerçekliğin olmayışına sinir oluyorum. Bir eylem veya düşünce tamamen zıt bir konuma büyük bir sıçrayış yaptırtabiliyor beyne. Bu kadar etkili olmamalılardı gibime geliyor fakat kullanmasını bilseydik de bu etki mekanizmasından zerre ödün vermek istemezdik gibi. Bilmediğim için yorumlayamıyorum.

Güneş kızarmaya başladı. Dışarıda fırtına esse de ve inadım sebebiyle nefret duygusunu iliklerime kadar hissetsem de sanırım çıkacağım.