Zorunlu İlişkilerden Özgürlüğe

Kaynak

Birbirinizin hayatında olduğunuzu sandığınız insanlarla mecburiyetten aynı ortama gelmeyi bıraktığınızda, dayanılmaz bir hafiflik hissediyorsunuz. Esasında, bu insanlarla bir arada olma zorunluluğunuzun olmadığını ve duygusal anlamda sizi yormalarına izin vermekten vazgeçtiğinizde nasıl bir bataklığın içinde olduğunuzu daha net görüyorsunuz.

Bu metni akraba ilişkileri olarak kısıtladım çünkü sadece kan bağımız olan insanlarla yaşadığımız anlamsız durumlardan bahsetmek istiyorum.

Geçenlerde en yakın arkadaşım, ablasıyla olan bir problemini anlatıyordu ki, bunu hayatıma girdiği günden beri periyodik aralıklarla yapmakta. İlk defa bu kadar net olduğumu gördüğüm bir durum yaşadım. Belki daha önce defalarca kez ağzımdan çıkmış bir cümle olsa dahi, bu sefer belki de doğruluğundan çok daha emin bir şekilde söylediğim için etkisi de bir o kadar tahminimin ötesinde oldu.

Kaynak

Bir şekilde hayatımızın parçası olmak zorunda kalmış insanları bu azaptan kurtarıp hayatımızda tutmanın mecbur olmadığını; kan bağı olsun ya da olmasın, kimsenin kasten birbirini üzmeye hakkı olmadığını ve bunu yapmayı sürdürdükleri müddetçe bulunacakları tek konumun hayatımızın çok ötesinde bir yerler olması gerektiğini anlattım. Ya da anlatmaya çalıştım. Tam cümlelerimi hatırlamamakla beraber, hayatımın büyük bir kısmını hem bu azabı çekerek hem de bu azabı çekmek zorunda bıraktığım insanlarla uzun vakitler geçirmek zorunda kaldım. Ta ki kimsenin kimsenin hayatında zorunluluktan kalmaması gerektiğini öğrenene kadar.

Başlangıçta bu söylemlerim çoğu kişiye çok sert gelse de zamanla kabul görüyor; çünkü aynı annenin karnından çıkmış olmak veya ortak kan bağlarına sahip olmak, kimseyi birbirine tahmin edildiği gibi bağlamıyor. Özellikle ergenlikle gelen, her şeye yetkin olduğunu sanma güdüsüyle beraber birçok şey daha net hale geliyor.

Bu dünyada her şeyi başardığını sandığın babanın aslında sıradan bir insan olduğunu ve dünyanın en pamuk kalpli insanı sandığın annenin aslında sıradan bir anne kalbine sahip olduğunu görmek, gerçekten kolay kazanılmıyor.

Kaynak

Standart bir Türk ailesinden geliyorsanız ve ekonomik olarak çok güçlü değilseniz, muhtemelen benzer durumları yaşamışsınızdır. Fakat bunları dile getirmek ya da size iyi gelmediğini düşündüğünüz kişilerden uzaklaşmak, tahmin ettiğiniz kadar zor değil. Bir nikaha katılmamak, tamamen sizin isteğinize bağlı olabilir ve gitmeme sebebiniz yalnızca canınızın istememesi olabilir. Özel bir günde bir büyüğünüzü aramak zorunda olduğunuz düşüncesinden kurtulabilirsiniz. Çünkü mecbur değilsiniz; bunu yalnızca içinizden geldiğinde yaptığınızda verdiğiniz değer, eminim ki daha çok görülecektir.

Kaynak

İnsanların sizi olduğunuz gibi kabul etmesini beklemek, maalesef her zaman doğru değil; ama bazı şeyler var ki kabul edilmediği takdirde iletişimi sürdürmek gerçekten manasız kalıyor. Bu da onlardan biri. Siz, siz olduğunuz için zaten değerlisiniz; ancak karşınızdaki insan sadece aynı kan bağına sahip olduğunuz için değerli olmak zorunda değil ve onu değerli kılmak için kalıplar aramaktan vazgeçebilirsiniz. Hayat gerçekten o zaman daha kolay oluyor ve hâlâ insanları sevmeye devam edebiliyorsunuz. Evet, bir düğünün sonuna kadar kalıp göbek atmıyorsunuz, ama o insana hâlâ değer verip sevebiliyorsunuz. İletişimi dozunda tutup sadece sevebildiğiniz özellikleri sevmek de akrabalık ilişkilerinin bir parçası ve bence bu kesinlikle daha değerli.

Herkesi ve o herkesin her şeyini olduğu gibi kabul edip sorgulamadan sevmektense, sorgulayarak sevip sevmemeye karar vermek çok daha kıymetli. Hayatımız ve zamanımız, tahmin ettiğimizin ötesinde değerli. Bu değere sığan kişilerle beraber olmanız dileğiyle…