Sevgililer Günü’nü Abartmadan Sevmek

Görsel : ChatCpt

Sevgililer Günü denince çoğumuzun aklına aynı görüntüler geliyor: kırmızı güller, kalp şeklinde çikolatalar, abartılı sürprizler, restoran rezervasyonları… Sanki sevginin ispat günüymüş gibi. Sanki o gün bir şey yapmazsak eksik kalacakmışız gibi.

Oysa sevgi takvimle çalışmaz.

Belki de Sevgililer Günü’nü sevmemizin ya da sevmeyişimizin sebebi bu baskı. “Özel bir şey yapmalıyım” hissi. “Yeterince romantik miyim?” sorusu. Halbuki sevgi çoğu zaman büyük jestlerde değil, küçük tekrarların içinde saklı.

Birine sabah mesaj atmak. Üşüdüğünde üstünü örtmek. Gergin olduğunda ses tonunu yumuşatmak. Yorgun bir günün sonunda yanında susabilmek.

Bunlar takvime bağlı şeyler değil.

Belki de Sevgililer Günü’nü yeniden tanımlamak gerekiyor. Onu dev bir beklenti gününden çıkarıp küçük bir hatırlatma gününe dönüştürmek. “Ben bu insanı neden seviyorum?” diye durup düşünmek için bir bahane gibi.

Hediye almak zorunda değiliz. Pahalı bir plan yapmak zorunda değiliz. İlişkimizin Instagram’a yakışması gerekmiyor.

Belki sadece birlikte bir kahve içmek. Belki evde yapılan basit bir yemek. Belki uzun zamandır ertelenen bir yürüyüş.

Ve eğer hayatında biri yoksa? O zaman bu gün kendinle barışma günü olabilir.

Kendine çiçek almak neden garip olsun? Sevdiğin filmi açıp battaniyeye sarılmak neden “eksik” sayılsın?

Sevgi sadece romantik bir ilişkiye ait değil. Dostlukta var. Ailede var. Kendinle kurduğun ilişkide de var.

Belki Sevgililer Günü’nü büyütmek yerine sadeleştirmek gerekiyor. Çünkü sevgi zaten gösterişi sevmez. O daha çok sürekliliği sever.

Bir güne sığmaz. Ama bir gün, hatırlamak için fena bir bahane de değildir.

Sevgiler

Nihals~~