‘’Als ik thuiskwam had mijn moeder World of Warcraft al voor me opgestart’’

Richard heeft zelf moeite met de term gameverslaving, maar gamede naar eigen zeggen ‘’echt wel heel erg veel’’. Hij begon ermee op z’n tiende en speelt het nu, op 31-jarige leeftijd, nog steeds. Gelukkig niet meer zoveel als toen want op ‘’goede’’ dagen kwam hij wel aan de zestien uur per dag.

Bron: Richard

Wat voor spel speel je eigenlijk?

Ik speelde voornamelijk World of Warcraft. Dit speelde ik met familie en met grote online groepen. Wat het voor mij leuk maakt is dat je met veertig man bezig bent om iets voor elkaar te krijgen. Soms koste dat uren, weken of zelfs maanden. Vroeger kwam ik dan om tien voor zeven thuis en zorgde mijn moeder dat mijn eten klaar stond en het spel gestart was. Daar ging ik dan om 7 uur mee bezig. Dit deed ik meestal tot een uur of half elf. Je besprak tactiek, techniek en ging dan de strijd aan.

Familie zeg je? Dat klinkt uniek. Waarom speelde je met je familie?

Eerst speelde mijn stiefvader het alleen. Als kind kijk je dan af en toe mee. Tot op een dag mijn stiefvader hulp nodig had en hij mij daarvoor vroeg. Ik speelde wanneer hij aan het werk was en hij als ik op school zat. Zo loste we elkaar af. Uiteindelijk heb ik zelf ook een account aangemaakt. Niet om slecht te praten over mijn stiefvader, maar hij was slecht in contact met mij leggen. Het was ook niet echt mijn ding, dus het spel bood daar een mooie oplossing voor. Over het spelletje communiceren ging op een gegeven moment goed, maar zodra het daar niet meer over ging liep het in de soep. Ondanks dat het contact maken met mijn stiefvader de voornaamste reden was, begon ik het spel op den duur ook echt leuk te vinden.

Bron: google (geen copyrights)

Wat vind je zo leuk aan Word of Warcraft?

Het is deels afleiding, maar het samenspelen vind ik er ook heel leuk aan. En het stiekeme gevoel dat je iets super vets aan het doen bent, en daar ook nog eens goed in bent, is ook wel erg leuk.

Waar zocht je afleiding van?

Er zijn vroeger heel veel vervelende dingen gebeurd. Mijn ouders zijn gescheiden en ik ben gepest. Daardoor kon ik niet naar buiten zonder dat het fout ging. Als ik na school thuiskwam ging ik gamen tot twaalf uur ‘s avonds, daarna ging ik buiten een blokje om. Dit deed ik ’s avonds omdat ik dan geen mensen tegenkwam. Gamen was voor mij een safe space. Ik was wel vrij actief in de kerk, doordeweeks ging ik naar kerkelijke activiteiten, en als ik dan terugkwam moest ik nog aan school beginnen. Dit deed ik dan rond één uur ’s nachts tot half drie ‘s nachts, terwijl om zeven uur de wekker ging. Daarom sliep ik in de bus op weg naar school altijd nog twee uurtjes ongeveer. Zo kwam ik toch aan mijn nachtrust.

Wat vonden je ouders hier eigenlijk van?

Mijn ouders trokken zich er weinig van aan, volgens mij vonden ze het zelfs wel goed. Misschien dat ze blij voor me waren, omdat ik eindelijk iets had gevonden wat ik leuk vond en goed kon. Tijdens mijn basisschoolperiode kon ik heel slecht leren, ik ben dan ook erg dyslectisch. Daarvoor ben ik zelfs naar het speciaal onderwijs gegaan. Daar ging het leren gelukkig steeds beter.

Op de middelbare school ben ik ieder half jaar een niveau omhooggegaan. Ik haalde hele goede cijfers, en mocht uiteindelijk MBO gaan doen. Dat ging helaas minder goed. Op het VMBO lukte het me wel om de dag voor een toets pas te beginnen met leren. Maar op het MBO lukte dat toch niet helemaal. Dit merk ik in mijn werk nog iedere dag. Ik mis dingen die ik toen niet goed heb geleerd, en doe daarom vaak nog dingen mis.

Leden er, naast je schoolcarrière, nog meer dingen onder?

Daar was ik me toentertijd niet van bewust, maar dat was zeker het geval. Ik heb heel mijn leven eigenlijk maar één echte vriend gehad. Hij zei zes jaar na dato dat hij toch wel vond dat ik vroeger te veel gamede, en dat hij het daar moeilijk mee had. Ik wist dit helemaal niet en voelde me ontzettend schuldig. Gelukkig hebben we het uitgepraat, en gaat het met de vriendschap weer goed.

Heeft het ook invloed gehad op de band met je familie?

Soort van. Het spel speelde we samen en dat zorgde ervoor dat we contact maakten met elkaar. Niet dat ik slecht wil spreken over mijn familie, maar als wij aan tafel zaten mocht er niet gepraat worden. Mijn stiefvader vond dat te druk. Mijn moeder werkte vooral ‘s nachts, en lag overdag te slapen. Dus kon er niet veel worden gesproken. Via het spel kon dat wel. Het gamen is een poging geweest tot een betere band, want zonder het spelletje was het niet geweest wat het nu is.

In het voorgesprek vond je het moeilijk jezelf gameverslaafd te noemen, waarom?

Het is niet dat ik niet zonder kan. Want als het niet in mijn dagelijks schema past, doe ik het gerust maanden niet. Op YouTube filmpjes kijken, over bijvoorbeeld World of Warcraft, is dan weer een ander verhaal (zie video). Maar met schoonmaken heb ik dat wel. Dat gaat soms zo ver dat ik misselijk en beroerd wordt over hoe specifiek ik iets wil schoonmaken. Maar dat is zoals ik ben. Als ik ergens aan begin wil ik het zo goed mogelijk afmaken.

[embed]

Met gamen deed ik gewoon erg mijn best. De wereld zei dat ik verslaafd was, maar ik wist wel beter. Als ik eerlijk ben denk ik daar nog steeds zo over. Nu heb ik dit bijvoorbeeld met het spel Minecraft. Daar ben ik overdag ook heel veel in mijn hoofd mee bezig. Ik weet niet of dat heel positief is. Ik heb het druk genoeg met andere dingen.

Heb je met gamen veel vrienden gemaakt?

Ja, er was een zevental mensen waar ik veel mee gamede. Met deze mensen zit ik nog steeds in een app-groep, en we gaan bij elkaar langs op verjaardagen. Daar heb ik wel echt contact mee, alhoewel, ik geef het nog twee jaar. Ik denk dat het contact dan nagenoeg dood is.

Naast met maken van vrienden, zijn er in mijn optiek nog meer positieve dingen te benoemen. Doordat het spel in het Engels is, heb ik deze taal veel beter leren spreken. Ondanks dat talen door mijn dyslexie echt een uitdaging zijn. Ook werd er tijdens battles in het Engels met elkaar gesproken, en als ik iets niet snapte was de uitleg in het Engels. Ik moest dus wel. Het leerproces zelf was achter een computer ook makkelijker. Ondanks dat communiceren niet mijn sterkste punt is. Maar als je dan een keer haperde lag dat natuurlijk ‘’aan de verbinding’’. Zo waren er overal wel excuses voor.

Hoe heeft gamen je wereldbeeld veranderd?

Ik ben van nature erg op mezelf gericht. Ik bemoei mij met mijn eigen dingen, en op mijn kamer kan ik me makkelijk van de buitenwereld afsluiten. Maar door het gamen heb ik heel veel mensen van over de hele wereld ontmoet, en gesproken. Ik raakte in hen geïnteresseerd en verbrede daarmee mijn inzichten. Ik denk dat ik daardoor makkelijker mensen met andere levensopvattingen kan begrijpen, en accepteren. Ik oordeel ook minder, denk ik.

Kan je zeggen dat doordat je bent gaan gamen de sociale vaardigheden, die je thuis niet hebt meegekregen, door het gamen toch wel hebt geleerd?

Ja dat kan ik zeker beamen. Ik ben analist, en werk in een laboratorium in een ziekenhuis. Een van de werkzaamheden daar is bloed afnemen bij mensen. Ik koos dat vak in eerste instantie zodat ik wat voor een ander kon doen, alleen dan op afstand. Maar bloedafname is een van de dingen die je echt met de patiënt zelf moet doen. In het begin was de patiënt alleen een onderarm voor mij. Dat was het enige wat ik nodig had. Alleen zat er natuurlijk ook nog een heel lichaam aan, maar dat bestond voor mij niet. Uiteindelijk heb ik geleerd om met die mensen die ik moest prikken een praatje te maken. Zoals ik dat bij het gamen ook heb geleerd. Dat ik dit eerst van achter mijn computer heb geleerd, is zeker belangrijk voor mij geweest. Eerst veilig vanachter mijn schermpje, toen veilig vanuit mijn werk functie, en nu langzamerhand met de mensen om me heen.

Mail: redactienieuwemedia@gmail.com

Twitter: twitter.com/redactienieuwe1

Discord: Redactienieuwemedia#0541

Medium: medium.com/@redactienieuwemedia