Tek nefeste çiy tanesi

Zamanı geldi gitmenin

Zamanı geldi her şeyin çoktan

Terk edilmiş bir kalp hapistedir

Eller üstünde bakar durur

Bırakmak lazım gelmiştir,

Tanıdık her yağmur damlasını

Camdan süzülürken uğurlamak

Ne ister durur bu ağlamaklı gözler?

Ne memnun eder bu kaynayıp duran ruhu?

Nereye aittir bu esaretten bitap düşmüş zavallı

Kimdir, kimlerdendir, ne yapar ne yer ne içer…

Kim verdi zehri de neler oldu

Her gün aynaya bakar

Her gün aynı kin dolu gözler izler onu

Yolda gördüğü uzak bir tanıdık gibi yalandan gülümseyip tozutur

Yetemez bir türlü kendine

İlaha değin uzanıp geri dönse bile doyuramayacaktır o deli nefsini

Şeytan yine kapı ardında dikilir gizlice

Ağzına bir tane çakma isteği geliverir

“Hep senin yüzünden!

Ne de güzel yaşayacaktım acıdan kederden uzak,

Ebediyen tombul üzümlerle çevrili ipekten döşeklerde yan gelip yatacaktım…”

Sinsi bir gülüş eşliğinde çarpık bacaklarıyla sürüne sürüne eğilecektir kulağına:

“Ey aptal, ben olmasam sen denen varlık karşımda olacak mıydı ki bir de benimle alay eder!”

Ah o mel’ûn…

Kaçmak ister kendinden

Ama nereye?

Peki o aynada her gün gördüğü o mudur ki?

Baktığı işittiği konuştuğu kendi midir?

Yoksa uzak bir yabancı mıdır

Sahi yabancı kimin nesidir ki,

Yabancıdır ki bir gün yine yabancı olacak

Kendi de öyledir

Yarın bir gün ansızın o da kendinden göçüp gidecek bir misafir

Ah bu yansımalar der iç çekercesine

Rüyada mıdır yoksa

Gerçekle olmayanı nasıl ayırt edecek yahu

Sırf delirmemek üzere yalandan kurulu dünyaya ne kadar daha dayanacak?

Halbuki herkes bu fettan basamakları yükselmek için ant içmiştir

Çiğneyip ezer birbirini

Hepsi hep bir ağızdan bağırır durur:

“Ben, ben, ben, hep ben, yine ben, yine ben…!”

Ne kadar daha bu çileyi çekecek

Ne kadar daha bu ilkelliğin içinde çürüyecek ruhu

Ölene kadar!

Ölene kadar ölümle köşe kapmaca oynayacak

Aptalca şeylere sevinecek ve üzülecek

Sonrası yine koca bir hiç

Bir geri çekil düşün ki bir başkasısın

Ne önemi kaldı üzülüp durduğunun

Yakındığın tüm o dünyanın

Ya da ihanet eden sevgilinin

Bu mudur peşinden koştuğun o hakikat?

Bu mudur şeyhinin dileği söyle ne susarsın!

Daha ne kadar yapacağın şey vardı oysa

Bir zamanlar gözerinin içi gülerdi

Şimdi solmuş göz çukurları durur yerinde

Terk-i diyar eyler gider bu garip mürit

Zincirlerini kırmalı, kafasını kaldırmalıdır göklere

Neydi o asırlardır çektiği eziyet!

Koca bir iç çeker ki dağları inletir:

“Eeeeeeeeeey üstad eksik söyledin,

Kötüler bir Yemen’e değil göklere de kadı olmuş şimşekler çaktırır durur başımda”

Alacaksın eline böylelerini kızılcık sopasıyla eşek sudan gelinceye kadar

Ateşlerini harlatacaktır elbet emredecek bir gün

Sabır ki görecek hak ettiği o güzel güneşler doğacak yeniden

Bir de acı çeker hep boynu eğik başı yerde yürümekten

Söylenir kendine sabahlara kadar,

Sahi ne güzelmiş bu bulutlar

Yahu evet çünkü ben bakarım gözlerim güzel!

Ne de güzel uçar bu kuşlar

İnsan olmadan da uçarlardı şimdi de uçarlar

O güzelim çiçek böcekler de durur kenarda elbet

Tüm resim tamamlanmıştır

Kendi yerini de alır bir ırmak kenarında yine kendini izler

Bu sefer gizlice sırıtır kendine

Onun resmidir çünkü sahip olduğu her şey onun olduğu için güzeldir

Başka güzelleri gözü görmez bile

Onun ırmağıdır en güzel akan

Tadı da pek tatlıdır

En güzel en çeşit balıklar orada yüzer

Onun çiçeğidir en güzel kokan

Bir içine çektiğinde kaybolup gider uzaklara

Onun yâridir en güzel olan

Çünkü onundur ona ait olan

Bak neredeler şimdi o dert yandıkların?

Hepsi yıkanıp gitti çoktan, uğurlar olsun

Tek nefeste eriyip gidecek çiy tanesi

Çekeceksin içine, içindeki hayatı

Hapsolmuş bir su damlasında izle senin olanları

İşte hakikat zinciri,

İşte ben, işte benim resmim

Ben, benimdir ki

Aynı ırmaklara hem girerim hem girmem

Hem benimdir hem ben değilimdir

Hem varımdır hem de yokumdur

-Şara