Dün en yakın arkadaşım yağmur yağarken penceresine düşen yağmur damlalarını çekip “Yağmur…

Dün en yakın arkadaşım yağmur yağarken penceresine düşen yağmur damlalarını çekip “Yağmur damlalarının düşüşünü izlemek insana neden huzur verir ki? İnsanda hangi hissi uyandırıyor, neyi çağrıştırıyor?” cümlelerini yazmıştı. Bunu okuduğumda uzun bir süre kendi kendime düşündüm. Sahi yağmur damlalarının sesi insana neden huzur verir ya da gerçekten huzur verir mi? 🌧☔

Huzur veren yağmur damlalarının sesi mi yoksa sessizliğin sesi mi? Hiç düşündünüz mü neden yağmur damlalarının sesini sadece tek başımıza kalıp sessiz bir ortamdayken duyabiliyoruz ve bundan yağmur damlalarının sesini sevdiğimizi çıkarıyoruz? Neden dışarıda arkadaşlarımızla vakit geçirirken, işte çalışırken onca yoğunluğumuzun arasında yağmur damlalarının sesini duymuyoruz? E nisan sende! Çünkü yağmur damlalarının sesini duymak için sessizliğe ihtiyacımız var da ondan dediniz değil mi? Peki o zaman sevdiğimiz yağmur damlalarının sesi midir gerçekten yoksa günlük koşuşturmacalarımız içerisinde asla vakit bulamadığımız kendimizi dinleyebileceğimiz o tek sessizlik anı mıdır?

Şöyle bir düşündüğümüzde zihnimizin tek sessiz kaldığı, kendi içimize dönebileceğimiz an yağmur sesini dinlediğimiz an değil mi? Yağmur damlalarının pencereye vururken ki sesi, borulardan akan yağmur suyunun çıkardığı sesler… Bunları dinlerken gün içinde yaşadıklarımızı düşünebildiğimiz, kendimizin ne istediğini, o an ne hissettiğimizi sorgulayabileceğimiz nadir anlardan biri oluyor. İşte belki de budur bize huzur veren ama yağmur sesini bahane ediyoruzdur. Ya da sadece yağmur sesini seviyoruzdur 😅🌧🌃. Edebiyatı bir kenara bırakırsak bu da bir ihtimal pek tabii. 😅💧🌧