Luka 17:7–10 İsa Mesih Kölelere Karşı Tavrını Mı Açıklıyor?

Esenlikler, kardeşlerim. Daha önce eleştirisi ile karşılaştığım ve sanki Mesih’in kölelere karşı tavrını açıklayan bir bölümmüş gibi anlatılan Luka 17:7–10 kısmı hakkında açıklama yapma ihtiyacı hissettim. Bu açıklama sadece eleştirilere bir yanıt değil, kutsal kitabı okurken ne kadar dikkatli olmamız gerektiğini de anlatmak istedim. Biz nasıl ki Kutsal Kitap’ı biliyorsak, şeytan da biliyor ve imanımızı sarsmak için onu kullanmaktan çekinmiyor.

Öncelikle bu ayetler, Luka 17:7 bölümünde bulunurlar. Bu bölümün Kutsal Kitap’taki başlığı ‘Günah, İman ve Görev’dir. Kutsal Kitapta ki bu başlık aslında bize bağlamı verir. Biz anlarız ki daha sonra okuyacaklarımızı bu bağlamda değerlendirmeliyiz. O halde Luka 17:7–10 ayetleri de bu bağlamda ele alınmalıdır.

Luka 17:7–10'da İsa Mesih, bir benzetme yapar ve Tanrı için hizmet ederken nasıl bir bilinçte olmamız gerektiğini anlatır. Benzetme şöyledir:

“Hanginiz, bir hizmetkarınız tarla sürsün ya da koyun otlatmak için dışarıya göndermiş olsa, eve gelince, ‘Hadi, yemeğini ye, otur masaya’ mi der? Tersine ona, ‘Bana akşam yemeğimi hazırla, kuşanıp beni yedirirken sen bekle; sonra kendin yemek için yerini al’ diyecek? O hizmetkar sizin emrettiğiniz her şeyi yapmış olsa bile, ona teşekkür borçlu musunuz? Aynı şekilde, siz de her emredileni yaptığınız zaman, ‘Biz kullarız, sadece yapmamız gerekeni yaptık’ demelisiniz.”

Burada İsa Mesih, o zaman ki insanların kölelere olan tutumunu anlatır ve bu durumla, Tanrı’ya olan hizmetimiz arasında bağ kurar. Ancak burada, İsa Mesih’in bu benzetmeyi yapmış olması, onun köleliği desteklediği anlamına gelmez. Ayetin başında ki “hanginiz” kelimesi çok önemlidir. İsa Mesih öğrencilerine, öğrencilerinin başkalarına olan tutumları üzerinden onlara öğretmektedir. O zaman ki dönemde gerçekten de köleler-hizmetkarlar efendilerine aittiler ve ne yapmaları gerekiyorsa onu yapıyorlardı. İsa Mesih’in de söylemek istediği tam bu bilinçle Tanrı’ya hizmet etmeleri gerektiğiydi. Bir ödül beklentisi içerisinde, büyüklenerek ya da şükran beklentisi ile değil, alçakgönüllükle ve sorumluluk bilinci ile hizmetlerini yerine getirmeleri gerekir. Elbette bu Tanrının onlara ödüller ve ruhsal hediyeler vermeyeceğini söylemez ancak bu beklentilerle de yapmanın iyi olmadığını belirtir.

Görüldüğü üzere bu bölüm “Kölelere nasıl davranmalısınız?” bölümü değildir. Bu bölüm görevlerimizi-hizmetlerimizi gerçekleştirirken tevazu ve alçakgönüllülükle yapmamız gerektiğini söylüyor. En nihayetinde biz imanlılar, Tanrı için hizmet etsek bile hala içimizde günah var ve bu konuda büyüklenmemiz için bir sebep yok. Daima tevazu ve alçakgönüllük bilincimiz ile hizmetimizi yerine getirmeliyiz. Bu imanlıların Tanrı’ya karşı doğal bir görevidir.

Bu ayetleri bağlamında değerlendirdiğimizde, aslında burada iman hayatımızdaki önemli bir konu olan hizmet anlayışına dair bir öğreti olduğunu görüyoruz. Bu da bizi ayetleri okurken bağlamların ve daha mecazi anlamların da ne kadar önemli olabileceğini gösteriyor. Böylece bu ayet için olan “İsa Mesih, köleliği kabul ediyor ve kölelere kötü davranmamız gerektiğini anlatıyor” gibi iddiaların ne kadar asılsız olabildiğini görüyoruz. Bu tür eleştiriler genellikle ayetleri bağlamından koparıp bambaşka bir anlamda sunarak, imanımız hakkında şüpheye düşmemize yol açmaya çalışıyor.

Sonuç: İsa Mesih’in bu benzetmeyi yapması, köleliği onayladığı anlamına gelmez. Aksine, o dönemin toplumsal yapısını kullanarak, Tanrı’ya hizmet etme anlayışımızı şekillendiren bir öğreti sunmaktadır. Mesih’in hizmet anlayışı, ‘ilk olanın son, son olanın ilk olması’ (Matta 20:16) prensibi üzerine kuruludur. Bu nedenle, burada anlatılan alçakgönüllülük ve sadakat, Tanrı’ya olan hizmetimizin temelini oluşturmalıdır.