Gökyüzündeki Bulutlardan Sızan Benliğim

Gökyüzündeki Bulutlardan Sızan Benliğim

Şehir dediğimiz o gri, ruhsuz ve sonu gelmez beton labirentin içinde her sabah aynı mekanik gürültüyle güne başlarken bazen durup kendime soruyorum: Biz ne ara bu kadar koptuk? Aslında hepimiz birer doğa sürgünü yaşıyoruz ama bunun farkında bile değiliz. Benim için doğa artık hafta sonu kaçılan bir piknik alanı ya da sosyal medyada paylaşılacak şık bir fotoğraf karesinden çok daha fazlası. Çünkü doğayı dışarıda, camın ardında duran bir manzara gibi görmeyi bıraktığımda, onun aslında henüz keşfetmeye cesaret edemediğim, belki de yüzleşmekten çekindiğim en çıplak parçam olduğunu anladım. Son zamanlarda içimde uyanan o tarif edemediğim huzursuzluğun, o bitmek bilmeyen "bir yerlere yetişme" kaygısının sebebini artık biliyorum: Toprağın nabzıyla bağımı tamamen kopardım. Geçenlerde bir akarsuyun kenarına öylece oturduğumda şunu fark ettim su sadece akıp gitmiyor, bana inanılmaz bir iddiasız inat dersi veriyor. Su, önüne çıkan kayayla kavga etmiyor etrafından dolanıyor, altından sızıyor ya da sabırla onu aşındırıyor ama yolundan asla dönmüyor. Doğanın bana fısıldadığı o büyük sır aslında tam da burada gizli diyebilirim. Esneklik aslında en büyük güçmüş. Bugün kendimi biraz daha dengede hissedebiliyorsam bunu suyun o teslimiyetçi ama kararlı akışını kendi ruhuma tercüme etme çabama borçluyum. Ya hepimizin sadece mavi deyip geçtiği o gökyüzü? Ben asıl bilgeliğin gün batımında saklı olduğuna inanmaya başladım. Günün o kızıl bir vedayla sönüşünü izlerken her bitişin aslında ne kadar estetik olabileceğini görüyorum. Karanlıktan ya da sonlardan duyduğumuz o ilkel korku, gün batımındaki o renk cümbüşünde eriyip gitmeli bence. Güneş veda ederken "ben bittim" demiyor yarınki doğumu için sahneyi asaletle siyahlara bırakıyor sadece. Gökyüzündeki bu döngüsel teslimiyet ise bana şunu öğretti Kontrol edemediğim süreçleri kucaklamak onları zorla yönetmeye çalışmaktan çok daha huzurlu. Zihnimdeki o gürültülü düşünceleri ancak akşamın bu ağırbaşlı karanlığında tek tek söndürebiliyorum. Ne yazık ki bu görsel şöleni izlerken bile bazen kulaklarıma görünmez duvarlar ördüğümü fark ediyorum. Kulaklıklarıma hapsettiğim o yapay ritimlerle –tahmin edersiniz ki müziklerden bahsediyorum- rüzgârın yapraklar arasından geçerken çıkardığı o gizli hışırtıyı, yağmurun toprağa değerken mırıldandığı o şifalı şarkıyı farkında olmadan bastırmış oluyorum. Belki de kendi iç sesimden, kendi sessizliğimden korktuğum için dünyanın sesini kısmayı tercih ediyorum. -Anlaşılan o ki bu duruma hâlâ kesin kanaat getirememişim.- Oysa doğadaki her ses, benim için burada ol diyen birer davet. Bir kuşun sebepsiz ötüşüyle beraber getirdiği daveti beni o anda tutuyor. Bu daveti reddettiğim her an ise kendimden biraz daha uzaklaşıp tatsız şehir gürültüsüne kendimi bırakır hale geliyorum. Benim için doğaya yönelmek bir kaçış değil aslında bir hatırlayıştır. Ben doğaya gitmiyorum özüme geri dönüyorum. Bir ağacın gölgesinde otururken kendimi daha tam hissediyorsam bu o ağacın bana bir şeyler öğretmesinden değil benim o ağaçla aynı güneşle beslendiğimi iliklerimde hissetmemden kaynaklanıyor. Doğa bize ilham vermiyor biz doğaya baktıkça aslında o ilhamın ta kendisi olduğumuzu hatırlıyoruz. Artık doğayı bir seyirci gibi izlemeyi bırakıp o döngünün içinde erimeyi denemem gerektiğini biliyorum. Kulaklarımdaki o sağır edici gürültüleri susturup rüzgârın bana ne anlatmaya çalıştığına gerçekten kulak vermemin zamanı geldi. Çünkü o gökyüzü çatlaklarından sızan ışık, aslında beni içsel olarak aydınlatmak için orada bekliyor. Şimdi size sormuş olayım. Siz en son ne zaman bir yaprağın damarlarındaki o karmaşık yolda kendi kaderinizi okumayı denediniz?