sordum

Korkularımıza yazılmış şiirler var mı?

Hayatı yarım yaşayanlar,gerçekten eksik mi kalır, yoksa bazı ruhlar bütüne ancak parçalanarak mı ulaşır?

Gerçekle yüzleşmek dediğimiz şey,kendimizi nihayet görmek midir yoksa bugüne kadar sakladığımız bir yalandan vazgeçmek mi?

Nefes almakla hayatta kalmak arasındaki o görünmez eşikte buluşacağımız insanlar şimdi neredeler? Hangi kaybın, hangi korkunun, hangi yalnızlığın içinden geçerek kendilerine doğru yürüyorlar?

Sevginin dönüştürücü gücüne inanmam, bir umut mu yoksa var olmaya katlanabilmek için uydurduğum en güzel yalan mı?

Bu inancı geleceğe tek başıma taşırken, aslında kimi taşıyorum: sevdiğimi mi yoksa sevilebileceğime dair son ihtimali mi?

Kaybettiklerimiz gerçekten kayıp mı ? Onlar bir yerlerde bulunmayı bekliyorlar ve biz onlara gidecek cesareti mi bulamıyoruz?

Ve insan, en çok neyi kaybetmekten korkar?

Birini mi, yoksa onunla birlikteyken dönüştüğü en güzel ihtimali mi?