İzin Olduğu Yer — Şiir

O gittikten sonra hiçbir şey yıkılmadı. Hayat aynı hızla akmaya devam etti; Sokaklar doldu, insanlar konuştu, gökyüzü değişti. Bense yalnızca içimde küçük bir yerin sessizce yer değiştirdiğini fark ettim.

İşte iz böyle kalır: Bağırmaz, yakmaz, kanatmaz. Sadece var olur. Ve sessizliğiyle çoğu sözden daha yüksek bir anlam taşır.

Bazen yürürken aklıma gelir — Neden tanıdık gelmişti? Neydi o bakışta beni kendime çeviren şey? O an, fark etmediğim hangi yerim açılmıştı?

Cevabını hâlâ bilmiyorum. Belki hiçbir zaman da bilmeyeceğim. Ve galiba bunun artık bir önemi yok.

Çünkü iz, açıklama istemez. İz, içte bir kapının aralık kalmasıdır. Ne tamamen kapanır, Ne tamamen açılır.

Sadece orada durur: Sessiz. Sakin. Kalpten kalbe uzanan bir gölge gibi.

Ve ben anladım ki

Bazı karşılaşmalar bir “hikâye” değildir. Bir başlangıcı, bir sonu, bir sonucu olmaz. Sadece bir an dokunur bize, Ve biz, o anda kim olduğumuzu unutarak Kendi içimize yaklaşırız.

Yabancı gitti. Evet. Ama hikâye bitmedi.

Çünkü iz, gitmez.

İz, bizimle yaşamayı seçer.