Suya Düşen Ay Işığı

Suya Düşen Ay Işığı

Sevgimin kudretinin nereye vardığını bilmiyorum.

Kendi ruhuma dönüp,

“Neyi böylesine sadakatle bekliyorsun?” diye fısıldadığım oluyor.

Sessizlik dışında cevap veren çıkmıyor.

Yokluğun,,, zamanı öyle usulca aşındırdı ki.

Hafızamın kıyılarında yüzünün çizgileri sisin içine karıştı.

Sesin, rüzgarın taşıdığı eski bir ezgi gibi uzaklaştı.

Adın hala aynı ağırlıkla içimde dururken,

suretin suya düşmüş ay ışığına döndü,

bakınca var, uzanınca yok.

İşte en çok buna şaşırıyorum.

Bir kalp, varlığına dokunamadığı,

yokluğunu ise hiçbir yere sığdıramadığı birini nasıl olur da aynı derinlikle sevmeye devam eder?

Belki de sevgi,

gözün doğruladığı bir hakikat değildir.

Belki sevgi,

bütün deliller sustuğunda bile içinden vazgeçmeyen tek tanıktır.

Öyle anlar geliyor ki,

seni özlemiyorum yalnızca,,,

gerçekten bu dünyanın herhangi bir yerinde nefes alıp almadığını bile unutacak kadar uzun süre sensiz kalıyorum.

Sonra içimde,

hiçbir aklın izah edemeyeceği o tanıdık sızı beliriyor.

O sızı bana senden daha gerçek geliyor.

Demek ki bazı sevgiler,

suretle değil,,,

ruhun ezberlediği bir varlıkla yaşarmış.