Yetişkinlik mi? Yetişmek mi?

Pandemi zamanında oldukça boş zamanım belirince ve ben de o boş zamanın boşluğunda bir o yana bir bu yana giderken kendime bir yol çizeyazmışken okulum tekrar başladı. Doktor olmak adına giden yol kendiliğinden devam edicekti ve ben de ona uyum sağlayacaktım. Bu yazı elimden böyle çıktı işte. Uyum sağlasaydım “uyum sağladım” derdim ama aklımdan geçen “sağlayacaktım” oldu. Sağlamaya da çalıştım aslında. Sınavlarımı geçtim, başardım. Yapmam gerekenleri yaptım ama hep sorguladım-galiba kabullenmedim. Bu da beni hep düşünen kişi yaptı, aksiyona geçen kişi de yaptı aslında ama başaramadım çünkü yolda tekrar tekrar düşünmek için hep durakladım. Sonu yoktu anlayacağınız.

Üniversite bitti ve hala kim olmak istediğime dair ne kadar çalışabilirim bilmiyorum. Çalışmak istiyorum da ama başarmak istediğim şeyi gözümün önüne koyup hırsla ilerlediğim o zamanlardaki azmimi yakalayamıyorum. Bazen belki bu amacımla alakalıdır diyorum, yetersiz olan odur çünkü çabamı bir türlü gazlayamıyorum ve belki onun yüzündendir. Belki artık kendimi yetersiz görmeyi bırakmalıyım o da ayrı bir konu.

Kıyaslamak da öte yandan boş bir çaba çünkü seni hiçbir yere götürmeyen yorucu bir süreç o da. Ama insan ister istemez yapıyor bunu.

Bugün 20.09.2024

Buraya bir daha uğradığımda azmimi de yanımda getirmeyi umuyorum.