Biraz Kişisel “Karlı” Bir Hikaye

Camın kenarına oturmuş karın yağışını izliyorum. Elimde bir kupa kahve. Bugüne kadar dert edindiğim, muhtemelen bundan sonra dert edineceğim her şeyi düşünüyorum. Olanları, olacakları, olacak gibi olup olmayanları. Böyle dramatik bir yerden söylüyorum gibi oldu ama öyle mi tam olarak bilmiyorum. Yaşla mı yaşanmışlıkla mı ilgili onu da bilmiyorum ama insan belli bir seviyeye geldiğinde en çok bakmaya korktuğu şeylere bakmaya başlıyor. Dün cesaret etmeye korktuğum her şey bugün, kendimi yataktan kaldırdıktan sonra yapmaya ve düşünmeye ilk cesaret ettiklerim oluyor. Kendimi her halimle ortaya koymak hem çok korktuğum hem çok sevdiğim bir şey oldu artık. Korka korka yapıyorum. Sonra olanları, bazen biraz bazen birazdan da fazla düşünüyorum. Sonuçta düşünecek bir şeyler mutlaka buluyorum. Hayat felsefemin “yaşayışta sadelik düşüncede ihtişam” olması da bu yüzdendir belki.

Şimdi evimde, camın kenarında karı izliyor olmasaydım, dışarıda herhangi bir yerde bir şey yapıyor olsaydım bunları düşünecek vakit bulamazdım muhtemelen. Kesin havanın ne kadar soğuk olduğundan ve bu soğukların beni çok mutsuz ettiğinden bahsederdim. Kış olunca insan biraz daha depresif oluyor maalesef. Kışı ve soğuğu seven insanlar siz muhtemelen pek de üşümeyen insanlarsınız o yüzden biz yazı seven insanlar sizin bu tarafınızı kıskanıyoruz.

Ama tabii şimdi dışarıda olmadığım için karın yağışını evden izleyen biri olarak romantik olmayı kendime hak görüyorum. Sıcacık evimde oturmuş ihtişam diyorum, düşünce diyorum. Böyle felsefe yapmak ne güzel vallahi. Ben Sokrates olsaydım, muhtemelen öğrencilerimi kışın sadece online derse kabul ederdim. Zoom açar, elime sıcak çayımı alır, “Şimdi gençler, doğru bilgi var mı yok mu, bunu tartışalım ama ben kaloriferin yanından kalkmam” derdim. Hatta felsefe tarihine “Yaz Güneşi Diyalogları” diye bir akım kazandırırdım. Atina’nın sıcağında gölge bir ağacın altına kurulup, yanımdakilere “Biliyor musunuz, doğru bilgi var mı yok mu tartışmadan önce bir limonata içelim, yoksa hiç kimse aklıselim düşünemez” derdim. Eflatun hemen not alırdı: “Hocamın yeni yöntemi: Susamış bir zihin, hakikati kavrayamaz!”

Kış gelince de “Kusura bakmayın arkadaşlar, felsefe bu havada yapılmaz” diyerek battaniyeme sarılıp derin düşünceleri ilkbahara ertelerdim. Kimseye haksızlık olmasın diye, “Bilgiye ulaşmak isteyen kişi önce soğuk hava şartlarına karşı hazırlıklı olmalıdır” diye bir öğreti bırakırdım. Sonra herkes bana “Sokrates, sen bilge biri değil miydin, neden kışın düşünmüyorsun?” diye sorardı. Ben de gayet ciddi bir şekilde “Felsefe üşüyen bedende değil, ferah bir zihinde gelişir” derdim. Böylece tarihe, sıcağı seven filozof olarak geçerdim ve muhtemelen böyle biri olunca idamdan kesin yırtardım.

Bunları böyle düşünmek beni biraz güldürüyor. Elinde kahvesi karı izleyen kaç insanın aklına bunlar geliyordur bilmiyorum tabii. Ama bilmek isterdim. Belki kimileri eve gidip, kendisine sıcak bir çorba yapıp içmeyi hayal ediyordur. Birisi de battaniyeyi üzerine çekip film izlemeyi hayal ediyordur. Bu havada sokak hayvanlarının, evsiz insanların neler yaptığını düşünüp üzülen insanlar da mutlaka vardır. Herkes eminim ki çeşitli şeyler düşünüyordur. Meselenin özü sürekli bir şeyler düşünüyor olmamız aslında. Her zaman düşünecek bir şeylerimiz var. Bu karlı kış günü bana bu yazdıklarımı düşündürdü ve ortaya kısa kişisel bir hikâye çıkarttı. Tarihe bir not gibi bu yazıyı buraya bırakıyorum. Belki bir gün, başka bir mevsimde, bambaşka bir ruh haliyle tekrar okuduğumda, bugün düşündüklerime gülümserim ya da “ne çok saçmalamışım” derim. Kim bilir? Zaten hayat da biraz böyle değil mi? Düşünüyoruz, yazıyoruz, sonra zaman geçiyor ve düşündüklerimize yeniden bakıyoruz. Belki de en büyük felsefe, o an içimizden gelenleri kaydedip geriye dönüp baktığımızda kendimizi şaşırtabilmekte saklıdır.