Kovada Bulut

Kovada Bulut

Tarihi Kocamustafapaşa Karakolu,

1 Haziran’26

Kalbimde bir bulut yaşıyor.

Bunu söylediğimde insanlar romantik bir şey anlattığımı sanıyor.

Değil.

Gayet gerçek bir bulut.

Üstelik terbiyesiz.

İlk taşındığında küçücüktü. Bir fincanın içine sığacak kadardı. Ses çıkarmadım. O gün pencere açıktı, içeri giren şeyin rüzgar mı, yalnızlık mı olduğunu anlayamamıştım.

Zamanla yayıldı.

Koltuğa ayaklarını uzatan bir akraba gibi bütün kalbi sahiplendi.

Geçenlerde içimi yokladım.

Bir köşede oturmuş, pamuk şekeri andıran beyazlığını kabartarak manzarayı seyrediyordu.

– Ne yapıyorsun? dedim.

– Bekliyorum.

– Neyi?

– Bilmiyorum.

Bu cevabı verirken öyle rahattı ki sinirlendim.

Ben yıllardır bir şeyleri yetiştirmeye çalışıyorum,

Hayalleri.

İnsanları.

Günleri.

Kendimi.

O ise oturmuş bekliyordu.

Hayatın ışıkları birer birer söndüğünde büyüdüğünü fark ettim.

İçimdeki sokaklar tenhalaştığında.

Dükkanlar kepenk indirdiğinde.

Sesler evlerine çekildiğinde.

Önce bir mendil kadar oluyordu.

Sonra bir yastık kadar.

Sonra bütün göğsümü dolduruyordu.

Koridorlarda dolaşıyor, rafların tozunu alıyor, eski hayallerin üzerindeki örtüleri kaldırıyordu.

Kırılmış hevesleri eline alıp uzun uzun inceliyor, çatlaklardan saksılar yapıyordu.

Bir gün karşıma geçti.

Kollarını sıvamıştı.

Bir şeyler inşa ediyordu.

– Neye güveniyorsun? diye sordum.

Omuz silkti.

– Belki olur.

– Olmayabilir.

– Olur.

– Kanıtın var mı?

– Yok.

Bir bulutla tartışmak zor iştir.

Göğe ait şeyler, düşme ihtimalini düşünerek yaşamıyor.

Gökyüzünden kalma inadıyla oturur.

Akşamları kalbimin penceresinden dışarı baktığını görüyorum.

Gün batımı çatılara bakır sürüyor.

Serçeler havada son çizgilerini çiziyor.

Uzaktan bir çay kaşığının bardağa çarpma sesi geliyor.

Bulut sessizce gülümsüyor.

Sanki yarın kapıyı birazdan çalacakmış gibi.

Ben karanlığı biriktiriyorum.

O gökyüzünü.

Ben vazgeçiyorum.

O kabarıyor.

Ben susuyorum.

O beyazlaşıyor.

Yıllardır aynı kalpte yaşıyoruz.

Kalp biçiminde bir kovanın içinde.

Kapağı tam kapanmıyor.

Bir kenarından hep biraz gökyüzü taşıyor.