Pieczona, paprykowa, zimna

Zupa oczywiście. Taka w słoiku, do roboty. Chociaż niekoniecznie. Ostatecznie doszliśmy do wniosku z małżonką, że lepsza byłaby jej ciepła wersja zjedzona w małym górskim schronisku w Alpach. Przy kominku. A dookoła śnieg i Alpy.

Ale cóż. Trzeba było się zadowolić zimną wersją zjedzoną w robocie.

To w zasadzie nawet takie trochę gazpacho jest bardziej niż zupa. Chociaż gazpacho to przecież niby zupa. Tylko zimna. Zresztą zimna zupa zjedzona w ciepłej Katalonii, na jakiejś miłej rambli małego miasteczka, też daje radę.

Ale cóż trzeba było jednak zadowolić się wersją słoikową w robocie.

Zaopatrzenie:

• pomidor malinowy
• cebula mała
• dwa ząbki czosnku
• trzy papryki czerwone
• mozzarella
• bazylia, oregano, sól, pieprz
• łyżka oliwy

Przygotowanie jest dość proste. Warzywa trzeba zwyczajnie upiec. W piekarniku. Po upieczeniu z papryki i pomidora ściągamy skórkę. Jak z papryki nie schodzi skóra to znaczy że trzeba ją jeszcze popiec. Może nawet sczernieć ta skórka i tak się ją ściąga.

Po upieczeniu i oskórowaniu trzeba te wszystkie warzywa zblendować i doprawić. Dodać oliwy.

Mozzarellę pokroić w małą kostkę. Wrzucić do słoika, zalać zupą zimną. Zamknąć słoik. Następnego dnia pojechać w Alpy lub do Katalonii ew. pójść do roboty.