Rafa Nadal’a Selam Olsun

Başarının bir sınırı olmalı mı?

Photo Credit: Getty Images

Geçtiğimiz günlerde Netflix’in yeni Rafael Nadal belgeselini sıcağı sıcağına izledikten sonra içimde uyanan o yoğun hislerle bu satırları yazmadan edemedim.

Belgesel, sadece bir sporcunun kariyerini değil, insan iradesinin nasıl etten ve kemikten sıyrılıp devleştiğini anlatıyordu adeta.

Üzülerek itiraf etmeliyim ki tenis dünyasıyla yolum biraz geç kesişti. Maçları düzenli takip etmeye ancak 20 yaşımda, hevesle yazıldığım bir tenis kursundan sonra başladım.

Rafael Nadal’ı, Roger Federer’i ve Novak Djokovic’i de ancak o zaman, kortun tozunu yutmaya başlayınca gerçekten tanıdım. Sonrası ise tam bir büyülenme haliydi. Bu üç devin geçmiş maçlarını büyük bir iştahla, adeta kaçırdığım yılları telafi etmek istercesine izlemeye koyuldum.

Takvimler 2022 yılını gösterdiğinde, tenis dünyası tarihinin en duygusal kırılmalarından birini yaşıyordu: Roger Federer emekliliğini açıklıyordu.

Bense o sırada bambaşka bir telaşın içinde, üniversitedeki evime yerleşiyordum. Koca bir nakliye kamyonunun arkasına yüklenmiş kolilerin, kutuların arasında telefon ekranından o tarihi anları yakalamaya çalıştığımı dün gibi hatırlıyorum. Federer’in vedası bir yana, canla başla desteklediğim Avrupa Takımı’nın Dünya Takımı’na o sene yenilmesi, içimde ayrı bir üzüntü, adeta küçük bir travma olarak kazınmıştı.

Photo Credit: Getty Images

Ancak o turnuvada da, sonrasındaki tüm maçlarda da gözümü alamadığım tek bir figür vardı: Rafael Nadal.

Belgesele henüz gelmeden önce, Rafa’nın bir noktada kendimle, belki de çoğumuzun içindeki o “mücadeleci” tarafla benzeştirdiğim bir sporcu olduğunu söylemeliyim. O adamın gözlerinde her zaman çok tanıdık, çok insani bir ışık vardı. Maçlarını izlerken içimde hep bambaşka, tarifi zor bir his doğuyordu. Korttaki o amansız azmi, her puandaki tutkusu ve başarı hırsı, hiçbir zaman kibirli bir şov gibi durmadı; aksine hep derin bir sıcaklık ve samimiyet barındırıyordu.

İzlediğim belgesel, ekranlardan bize yansıyan o benzersiz sahiciliğin arkasındaki devasa bedeli görmemi sağladı.

Rafa, her bir maçı o kadar ciddiye alıyor ki… Onun için kortta “öylesine” bir an yok. Adeta bir varoluş mücadelesi; ya hep ya hiç, ya ölüm ya kalım…

Peki, bizi ekran başında büyüleyen bu enerjinin arkasında nasıl bir fiziksel yıkım gizliydi?

Nadal, henüz 5 yaşında eline raket almış, hayatının merkezine tenisi koymuş bir figür. Ancak kader ona kariyerinin en başında çok ağır bir test sundu.

2005 yılında, henüz 19 yaşında bir delikanlıyken, tıp dünyasında Müller-Weiss sendromu olarak bilinen nadir bir hastalıkla tanıştı. Ayağın orta kısmında yer alan, vücut ağırlığını taşımada ve yürüyüş dinamiğinde hayati bir rol üstlenen naviküler kemiğin (skafoid kemik) kan akışının yetersizleşmesiyle başlayan kronik bir rahatsızlıktı bu.

Doktorlar o dönem yüzüne açıkça söylemişti: “Tenis kariyerin bitebilir.”

Düşünün: hayatını adadığınız sporun daha kapısındayken, bastığınız zemin altınızdan kayıyor. Ama Nadal pes etmedi. Ameliyat olup kortlardan uzun süre uzak kalmak yerine, ağrıyı azaltmak adına ayakkabısının içine özel tabanlıklar yaptırmayı seçti. Bu tabanlıklar sol ayağını bir nebze korudu korumasına ama vücudun tüm basış açısını altüst etti. Bir yeri tamir ederken, kinetik zincirin diğer halkaları kırıldı. Kariyeri boyunca dizlerindeki o kronik tendinit sancılarıyla, kalça ve sırt sakatlıklarıyla boğuşmak zorunda kaldı.

Anlayacağınız, 2005–2006 yıllarında hayatına giren bu amansız hastalıkla, kortlara resmen veda ettiği döneme kadar neredeyse yirmi yıl boyunca yarıştı, çarpıştı. Bu, insan aklının sınırlarını zorlayan korkunç bir zaman dilimi ve muazzam bir azim öyküsü.

Özellikle şampiyonluğa ulaştığı 2022 Roland Garros turnuvasındaki detaylar tüyler ürperticiydi.

Toprak kortun kralı, o turnuvada ağrılar artık dayanılmaz, insani sınırları aşan bir seviyeye geldiğinde akıl almaz bir yönteme başvurdu:

Her maçtan önce ayağındaki sinirleri iğneyle tamamen uyuşturarak korta çıktı.

Belgeselde o anları anlatırken çok çarpıcı bir itirafta bulunuyor: “Maç sırasında sol ayağımı hiç hissetmiyordum”

Aslında sol bacağının altında neye bastığını bilmeden, sadece kas hafızası ve saf iradeyle oynuyordu. Acıyı yok edemediği yerde, acıyı hissettiren sinirleri susturmuştu.

Takvimler 2024 yılına geldiğinde ise bir devrin son perdesini izliyoruz belgeselde. Artık kortta verebilecek bir şeyi kalmadığını fark ettiği, eskiden çocuk oyuncağı gibi gelen hamleler için artık ruhundan ve bedeninden çok büyük ödünler vermek zorunda kaldığı o kırılma anı… Rafa’nın ekibine uzun bir mesaj atarak emekli olmak istediğini söylediği o sahne, ekran başında boğazımı düğümledi.

Ancak bugün Rafa, arkasına baktığında hiçbir pişmanlığının olmadığını söylüyor. Çünkü biliyor ki kendi sınırlarını son metresine, son milimine kadar zorladı.

Tenis dünyasına bir daha asla bir Rafael Nadal gelmeyecek.

O, adını sadece kortların toprak zeminine değil, spor tarihinin hafızasına kazıdı ve gelecek nesiller için saf, pürüzsüz bir idol bıraktı.

Umarım gerçekten sözlerinde ciddidir ve kendiyle, daha doğrusu kendi zihniyle verdiği o amansız savaş artık nihayete ermiştir.

Çünkü stres ve kaygı bizlerden en çok da sağlığımızdan çok şey götürüyor. İnsanın en büyük düşmanı da, en güvenli sığınağı da kendi zihni değil mi zaten?

Zihin dediğimiz o dipsiz kuyu, insana kendi içinde ya cenneti yaşatıyor ya da cehennemi…

Bana öyle geliyor ki insan hayatta bir noktada kendi egosunu da yenmeyi öğrenmeli. Rafael’in hikayesinde tam olarak bunu gördüm. Geçmişin başarılarını da, geleceğin getireceği yaşlılık ve vedaları da aynı olgunlukla kucaklamak mümkünmüş meğer.

Geçmişin yükünden ve geleceğin kaygısından sıyrılıp, sadece “şimdi” de var olabilmek… İşte asıl cennet bu.

Düşünsenize, tüm dünya ayağa kalkmış size milyarların önünde bir “Kazanan” diye haykırırken, siz aynaya bakıp kendinize sadece “Mücadeleci” diyorsunuz.

Kazanmak için bazen kaybetmek gerektiğini, kaybetmenin de bu yolculuğun kutsal bir parçası olduğunu çok iyi biliyorsunuz. Ne büyük ne hayranlık uyandırıcı bir tevazu…

Korta bıraktığın her damla ter, acıya karşı verdiğin her tavizsiz savaş ve bize öğrettiğin tüm o insani erdemler için…

Rafa Nadal’a selam olsun.