Bu Pazartesi

Hayatımın birçok haftasını diğer haftayı bekleyerek geçirdim. Hatta bazen öyle gaza geliyorum ki sanki pazartesi sabah 6'da uyanıp spora gittiğimde dünyayı ben kurtaracakmışım gibi geliyor. Tabii ki ne o pazartesiler geliyor ne de dünyayı kurtarabiliyorum. Açıkçası kendimi bile kurtarabildiğimden emin değilim. Yetmezmiş gibi sürekli içimi kemiren geç kalmışlık, hayatıma yetişememe duygusu…

Günlerimin çok yavaş geçtiğini görürken hayret ettiğim ise yıllarımın onlardan çok daha hızlı geride kalması. Özellikle gençlik çağımın hiç ummadığım çabuklukta geçmesi beni bir telaşa düşürdü. Ve ben de aynı hızla ortalama bir insan kadar -ola ki- yaşarsam ne kadar vaktimin kaldığını araştırmaya başladım. Şimdi bu hesaplarımı sizinle de paylaşmak istiyorum. Türkiye’de kadınlar ortalama 80 yaşını görüyor. Seksen yıl demek 4160 hafta eder, ilk 20 sene ve son 20 senemiz kendi kararlarımızı tam olarak veremediğimiz için veya bazı fiziki yetersizliklerden dolayı çıkartırsak 40 aktif yılımız kalıyor, bu da 2080 hafta eder. Haftalarınızı bir tabloya sığdırsak ve son zamanlarda verimli yaşamak adına çok sevdiğimiz zinciri kırma videosuna çevirsek, her hafta birinin üzerine ‘X’ atsak. Merak etmeyin bu zinciri kırmanız çok zor. Tabi 80 yaşını görecek kadar şanslıysanız, ama ne olursa olsun hayatınız bir A4 e rahatça sığdığını fark edeceksiniz. Tamam tamam, kabul ediyorum çok karamsar bir tarafa çektim sizi, merak etmeyin hayatınız sadece kutucuklardan oluşmuyor -neyse ki! — . Hayatımız çok daha karmaşık ağlara sahip, enteresan bir varlık. Öyle ki geçen süre çoğu zaman yaşadığımız duygularım yanında çok da önemli durmuyor. Peki bu kompleks varlığımızla ne yapacağız?

Sorduğum soru her ne kadar basit dursa da insanlık tarihi kadar eski ve de birçok düşüncenin ana kahramanı. Açıkçası, ben bu minik kutucuklarla tasvir ettiğim, bir garip örümcek ağıyla ne yapacağım bilemiyorum. Emin olduğum tek nokta mutlu olmak istediğim. Ne zaman ki artık ‘X’ atacağım bir kutucuk kalmayacak, işte o an doldurduğum kutucuklara bakıp ‘vay anasını, ne güzel bir maceraydı!’ demek istiyorum. İşte böyle bu geride kalmışlık hissimi anca aşabildim. Mutluluk yetişmem gereken bir nokta değil, hayatım akıp giderken sevinçlerim ve üzüntülerimle beraber onu kabullenmek, biraz da sahip olduğum yaşamı bana özgü hale getirmek. Ne de olsa bildiğimiz kadarıyla sadece 1 kez geliyoruz bu dünyaya?