Ik ben niet té. Ik ben fijn afgestemd — deel 2

Luisteren naar je lichaam in een wereld die soms te snel gaat

Een reis waarin gevoeligheid kracht is en thuiskomen in jezelf langzaam vorm krijgt.

Dit is deel 2 van de blogserie ik ben niet té. Ik ben fijn afgestemd. In dit deel lees je over hoe afstemmen mijn tweede natuur werd én over mijn band met mijn tweelingbroer.

Afstemmen — aanpassen als tweede natuur

Als kind voelde ik snel aan wat een ander aankon.

Ik paste me aan: aan de stemming thuis, de energie in een kamer, de stilte die iets verborg, de spanning achter woorden, en aan de draagkracht van mijn moeder.

Zij had zelf zoveel te dragen, dat er weinig ruimte overbleef voor mijn binnenwereld. Voor wat ik nodig had.

Dus ik droeg mee, stil en onzichtbaar. Zonder dat iemand het zag.

Ik maakte mezelf kleiner. Zachter. Beheersbaar. Zodat ik niet te veel zou zijn. Zodat zij het aan kon.

Langzaam werd ik voorzichtiger en oplettender. om te voelen wat kon en wat niet kon. Om mezelf te beschermen.

Aanpassen voelde niet als keuze, maar als de enige manier om te blijven staan.

• *Herken je het, dat je altijd rekening houdt met een ander? Hoe blijf jij dicht bij jezelf, ook als dat moeilijk is?

Mijn broer — spiegel, schaduw, anker

Mijn tweelingbroer was mijn spiegel. Water en vuur.

We voelden veel, allebei. Hij liet het zien, vol vuur en boosheid. Ik trok me terug, werd stiller. Maar vanbinnen voelde ik alles mee.

We beseften al vroeg dat we leefden in een wereld die vooral keek naar gedrag, en niet naar wat eronder leefde.

Tussen ons was dat anders. Daar hoefde niets uitgelegd te worden. We herkenden het in elkaar.

Onze band was rauw en echt. Niet altijd makkelijk, maar wel de plek waar ik mezelf niet hoefde te verantwoorden.

Zijn dood kwam onverwacht. Te vroeg. Er bleven dingen liggen die we nooit hebben kunnen zeggen.

En dat blijft.

Het gemis draag ik nog altijd. In stilte. In beelden. In hoe ik voel en kijk. Alsof zijn blik soms nog meekijkt via de mijne.

Hij leerde me dat sommige wonden niet helen. Je leert ze dragen. Niet als last, maar als iets wat bij je hoort.

• *Misschien herken jij dat ook: het gemis van iemand bij wie je zonder woorden begrepen werd.

**Vooruitblik — deel 3: In het volgende deel neem ik je mee in wat het lichaam aangeeft als grenzen vervagen en het verschil tussen voelen en overnemen.**

Overzicht van deze serie: Deel 1 — *Mijn lichaam als kompas Deel 2 — Afstemmen & mijn broer Deel 3 — Leren luisteren naar mijn lichaam (volgt) Deel 4 — De buitenwereld (volgt)*

Wil je deze hele reis in één keer achter lezen? De volledige versie staat nu ook op mijn Substack.