Waar begin ik?

Hey! Voor nu heb ik besloten mijn naam nog even anoniem te houden. Laat gerust de jouwe achter in de reacties, en laten we connecten! Precies één jaar geleden droomde ik van het leven dat ik nu heb. Mijn motivatie om te schrijven is simpel: het leven kan nooit perfect aanvoelen, maar de reis die we maken, is wat telt.

Wat jullie buiten mijn naam al mogen weten, is dat ik geen middelbaar diploma heb, 5 tanden verloren ben, en mijn leven aan het herpakken ben. Als ik terugkijk op mijn jeugd, heb ik fijne herinneringen aan de lagere school. Ik had een hecht vriendengroepje, ik was populair, had best veel vrienden… Ik was een makkelijke connector. Het was een tijd waarin ik op internaat zat, ver weg van huis, en waar ik discipline leerde die ik thuis niet vond. Maar naarmate ik ouder werd, begon het mis te lopen.

Thuis, na mijn terugkeer van het internaat, werd alles anders. Mijn moeder, een getraumatiseerde vrouw zonder vader, had haar eigen demonen om mee te vechten. Ze was vaak niet in staat om voor zichzelf te zorgen, laat staan voor mij. Toch heeft ze haar best gedaan om me groot te brengen, op haar eigen manier. En zelfs al waren mijn kleren vaak niet de schoonste en rookten ze naar het vuil dat je langs de Oostendse zeestroom kunt vinden, had ik daar niet veel moeite mee. Ik was eraan gewend. Het waren vooral mijn schoolvrienden die me erop wezen.

Maar hoe ga je om met dingen die je liever verborgen houdt? Zoals mijn verslaving aan porno, toen ik pas 14 was. Het was iets waar ik niet over kon praten, iets dat me bijna volledig van de buitenwereld isoleerde. Hoe kan je toegeven dat je jezelf in zo’n vicieuze cirkel hebt gewikkeld? Mijn moeder, zelf worstelend met een zware vorm van autisme die haar onvermogen om goed voor zichzelf te zorgen versterkte, had geen idee wat er gaande was. En ik had geen idee hoe ik dit moest oplossen.

De tweede grote ommekeer in mijn leven gebeurde toen ik geschorst werd van school. Het begon allemaal toen ik op een nieuwe school kwam, waar ik werd toegejuicht om mijn marginaal gedrag. Ik had humor, ging tegen de leerkrachten in, maar op een manier die hen soms als vrienden liet voelen. De aandacht die ik kreeg, de dopamine van het gejuich, maakte me verslaafd. Ik ging steeds verder, op zoek naar de bevestiging van anderen. Het was geen grensoverschrijdend gedrag, geen geweld, maar wel een diepe zoektocht naar erkenning en verbondenheid. Mijn school voelde voor mij als een soort familie, mijn ‘fanbase’ was mijn motivatie.

Maar er was meer aan de hand dan ik zelf begreep. Mijn gedrag was een reactie op de constante bevestiging die ik thuis kreeg: “Jij bent de slimste van je klas.” Die woorden, herhaald door iedereen, gaven me een gevoel van superioriteit. Tot ik het boek Mindset van Carol S. Dweck ontdekte, en ik besefte hoe schadelijk het was om constant geprezen te worden. Het gaf me een gevoel van onkwetsbaarheid, maar het belemmerde mijn ontwikkeling. En mocht mijn zoon dit ooit lezen, dan bied ik mijn excuses aan voor de strengheid die hij van mij zal ervaren — hij zal begrijpen dat er geen keuze is.

Mijn pad was nooit recht, en dat is ook niet het doel. De valkuilen, de fouten, en de periodes van twijfel maken me tot wie ik nu ben. Dit jaar ben ik begonnen aan de reis van zelfverbetering, van herstel en van het opbouwen van iets waar ik trots op kan zijn. En misschien, door mijn verhaal te delen, kan ik anderen inspireren om ook hun eigen pad te vinden, ook al is dat pad niet altijd makkelijk te bewandelen.

Dus, waar begin ik? Het is simpel: hier en nu. Het enige moment dat we echt kunnen beïnvloeden.