Naziler ve Bankacılık Sektörü

Naziler ve Bankacılık Sektörü

“Hitler, sadece fiziksel parayı değil, aynı zamanda finansal olanları da üretme ayrıcalığını devraldı. Sahte makineleri devraldı ve halkın yararına çalıştırdı. Bu sistem bir dizi başka devlete de yayılmış olsaydı neler olacabileceğini hayal edebiliyor musunuz?” Christian Rakovsky 1923, Sovyet Ukraynası İlk SSR Halk Konseyi Komiseri (Başbakan)

“Naziler, 1933'te Alman ekonomisinin tamamen çöküşte olduğu iktidara geldiler. Yıkıcı savaş borçları ve yabancı yatırım veya kredi için sıfır beklentileriyle. Buna rağmen Almanya’yı yeniden inşaa ettiler ve ekonomik bir mucize yarattılar.” Ekonomist Henry C.K. Liu, “Nazizm ve Alman Ekonomik Mucizesi,” Asya Times (24 Mayıs 2005)

“Almanya, Almanya’nın depresyondan beş yıl içinde bir dünya gücüne şaşırtıcı yükselişini açıklayan 1935'ten itibaren borçsuz ve faizsiz para çıkardı. Alman hükümeti, 1935'ten 1945'e kadar tüm yatırımlarını altınsız ve borçsuz finanse etti. Tüm kapitalist ve komünist dünyayı Alman devrimini yok etmek ve bankacıların topuklarının altına geri getirmek. Bankacılara Milyarlar, Halka ise Borçlar (1984), Sheldon Emry

Ulusal Sosyalistler bankalardan ve sahip oldukları güçten hoşlanmıyolardı. 1931’deki depresyon ve bankacılık krizinden sonra başlayan banka reformu ve yeniden yapılandırma sürecinde, kamu sektörü bankalarını para ve yatırım yönetmenin daha az “liberal” bir yolu olarak tercih ettiler. Reichs-Kredit-Gelsellschaft gibi zaten devlete ait bankalar vardı ve Nazi devleti yeni sosyal ve ekonomik önceliklerle bağlantılı olarak belirli yatırımlar için daha fazlasını ekledi. Bankalar ekonominin yeniden düzenlemesini finanse edecekti. Perakende bankacılıkta Naziler, küçük veya ortalama insanların bankaları olan tasarruf bankalarını [Sparkassen] açıkça tercih etti. Nazi’nin özel mülkiyet stok bankalarına karşı tutumu, düşmancaydı. Bankacılık ve spekülatif finansal liberalizm zararlı olarak nitelendi. Sermaye piyasalarını kontrol altına alma çabalarının bir parçası olarak, Naziler bankacıları sadece memur yaptılar. Devlet büyük bankaların hisselerinin çoğunluğuna sahipti.

Devlet 1933'te “tüm kredi kuruluşlarının kontrolünü” ilan etti ve bankalara lisans vermeye, borçlular hakkında bilgi toplamaya ve bankacılık işlemlerini incelemeye başladı. Devlet onlara yatırımcılara hangi yatırımları tavsiye edebileceklerini dikte etti. Reichsbank merkezli, bankacılığı denetlemek için büyük bir bürokrasi oluşturuldu. 1935 yılına gelindiğinde bankalar, halkı soyan ve bu sayede yüksek karlar elde eden parazitlerden, halkın ve ülkenin refahı için katkıda bulunan kuruluşlara dönüşmüşlerdi. harcamaları o kadar artmıştı ki, özel yatırım kararları ortadan kalkmış ve bankacılık tamamen devletin kontrolü altına girmişti.

Hans Sennholz, 1945'te Reichsbank’ın banknot ihracının 1933'tekinden on altı kat daha büyük olduğunu bildiriyor. Ve banka kredisi Temmuz 1936'dan Eylül 1944'e kadar neredeyse yedi kat arttı. 1939'da devlet borcu 16 milyar marka yükseldi ve açık sermaye piyasalarında mevcut tüm fonları aştı. 1935'te savaş harcamaları toplam bütçenin yarısından fazlaydı ve 1939'da toplamın %75'ini aştı. Markın satın alma gücündeki düşüşe yanıt olarak yürürlüğe giren fiyat ve ücret kontrolleri, Nazilerin ekonomi üzerindeki tam komuta sisteminin ayrılmaz bir parçasıydı.

Borç ve parasal enflasyon harcamalarını karşılamaya yetmediğinde, devlet kararnameyle mali sınırlamalardan kurtuldu. Borcunu ödemeyi reddetti, bireylerden ve gruplardan gelen fonlara el koydu, özel borçları iptal etti ve özel kredilerdeki faiz oranlarını düşürdü ve ortaya çıkan fonları devlete aktardı.

Borsa da, bankaların depresyon sırasında çöküşünden sonra elde ettikleri baskın konum aracılığıyla devlet tarafından kontrol ediliyordu. 1938'e gelindiğinde yeni sermayenin %80–90'ının devlet tarafından kontrol edildiğini tahmin ediliyordu.