CANAVARLAR VE KAHRAMANLAR

Göğsümdeki ağrıyı azaltan pençelerine baktım, bir canavarın kahramanlığımı üstlenişine…

Hayat benim için bir melodiydi, duyduklarımdı. Hayat bir orkestraydı. Duyduklarım yüreğime iner birer masal yazardı usulca. Ben sesleri kelimelere boyayan küçük bir ressamdım.

Ve tüm renklerim kırmızıydı; kocaman bir tutku, hırslı bir kan ve hassas bir kalp.

Her gün aynı şeyleri yaşayamazdım, duyduklarımı anlayışım hep değişirdi. Çok istesem de sağır olamazdım, bu ölmek gibi sondu. Kendimi sona hazır hissetmeyen gözleri dolu bir serçeydim. Asla bırakamazdım o damlayı, gözlerinin damlamasından korkan bir serçe.

Parmaklarım dokunduğu her şeye düğümlenirdi, o yüzden ellerimi boşlukta gezdirmezdim. Ellerim sadece ellerimdeydi.

Kenetli gözlerimi sadece acıya açardım, bu hapsolduğum karanlık zihnimde sürekli sayıklardı; Uyku vakti, tatlım.

Bir gök gürülderdi her uyku vaktinde, yerde dalgalar olurdu. Dizlerim yerle sert bir şekilde buluşur, gözlerim acıyla açılırdı. Ellerim gözlerimi kapatmak ister ama başaramazdı.

Her yerde canavarım vardı. Sağımda, solumda, korkumda, avuçlarımda, kalbimde.

Ve canavarım fısıldardı: Sana kimse inanmaz.

Parmaklarım ilk dokunduğunda harflerime, inandırmak istedim. Yazmak istedim. Anlatmak istedim. Parmaklarım harflerime kilitlendi. Yazdım, anlattım. Hissettim.

Saçlarımı ördü, seslerim. Ama tokam yoktu, tekrar dağıldılar. Sonra tekrar ördü.

Hiç nazik değildi seslerim, bir ateşti. Hiç bir sesi tutamadı ellerim.

Kulaklarım yaralarla doldu kalbime inat. Yaramı sevdim. Yarama inandım. Gözlerimden damla inmedi.

Sonra bir melodi duydum. Neşeli bir melodi. Bana uzak ama benden.

Yer hala dalgalanıyor, dizlerim hala parçalanıyor ama kulaklarım hatta yaralarım sanki iyileşiyor. Duyduklarım önce gözbebeklerime iniyor, sonra gözyaşlarıma.

Damlalarım gözyaşı oluyor. Gözyaşlarım öylece akıyor. Ağlamadan göremezmiş insan yüreğini, görüyorum yüreğimi.

Yüreğim biraz savaş yeri, biraz düğün yeri, biraz sakin. Yüreğim çok karışık, çok kırık, çok kayıp. Yüreğim benden uzakta, ıssız, acı içinde. Savaşların en kötüsü buydu, insanın kendisini iyi bir yere koyamaması. Bu seslerin kafamda haykırmasıydı benim canavarım.

Bazen inilen derin kuyularımdaki minik çocuk, bazen gözlerinde birileri ölmüş o kadın. Beni bütün savaşlara maruz bırakan bendim, kendi savaşımı seçtim.

Kendimle savaştım. Kan revan olmasın istedim, beni başkası üzmesin istedim.

Kendimle olan hiçbir şeyi kazanamadım.

Bana kimse inanmadı.

Sonra kenetlendi ellerime pençeler, hırçın ve güçlü bıçaklar gibi. Bana benden başka kimse dokunmazdı, gözlerim yüreğimden başkasını görmezdi. Yüreğim acırdı ama kanamazdı.

Kan revandım, beni biri üzmüştü.

Kendimle barıştım. Kendime inandım. Beni buna mecbur bıraktılar.

Belki alışamayacaktım ama hep deneyecktim.

Göğsümdeki ağrıyı azaltan pençelerine baktım, bir canavarın kahramanlığımı üstlenişine…

Bazıları kahramanınız olmazdı, sizi uçurmazdı. Nefes üflemezdi ciğerlerinize, ellerinizi tutmazdı. Ama size nasıl kahraman olunacağını öğretirdi.

Bana kahraman olmayı sen öğrettin canavarım, bazen sesinle. Ama en çok pençelerinle…