Acıya merhem olunur, tuz basılmaz.

6 Şubat’ı yaşayan da uzaktan tanık olan da aynı gerçeği biliyor: O gün sadece binalar yıkılmadı. Hayatlar, güven duygusu, ilişkiler çatladı.

Ben deprem anında Hatay’da değildim ama ailem oradaydı. Yüzlerce insanla konuştum. Hepsinin gözünde aynı şeyi gördüm: korku, donup kalma hâli, kelimelerin boğazda düğümlenişi.

Bir depremzedenin gözlerine baktığınızda şunu görürsünüz: Sadece kaybı değil, o anı hâlâ yaşayan bir zihni. Sanki yer hâlâ sallanıyormuş gibi tetikte duran bir bedeni. “İyiyim.” derken bile göz bebeklerinde saklanan o derin yorgunluğu. Ve en çok da, bir daha olmaması için sessizce edilen bir duayı.

O günü hatırlatmaya gerek yok; bir depremzedeye sadece “6 Şubat” deyin, gerisini gözlerinden anlarsınız.

Günlerce yardım organize ettik. LinkedIn’den destek istedim, yazılımları sahaya ulaştırmaya çalıştık, uykusuz geceler yaşadık. O süreçte şunu gördüm: Deprem sadece yer kabuğunu sarsmıyor; insanın içini de sarsıyor.

Bugün üç yıl geçti. Ama hâlâ aynı yıkım görüntüleri, aynı acı kareleri dolaşıyor. Travma yaşayan insanlara tekrar tekrar aynı günü yaşatmak iyileştirmez.

Acıya merhem olunur, tuz basılmaz.

Elbette unutmayacağız. Ama hatırlamak; yarayı kanatmak değildir. Hatırlamak, sorumluluk almaktır.

Deprem bölgesine saygı duyun. Gerçek acıyı yaşayanlara alan açın. Etkileşim için değil, iyileşme için konuşun.

Hatay yeniden ayağa kalkacak. Çocuklar yine koşacak. Parklar dolacak. Konteyner kentler boşalacak. Bu bir temenni değil, bir irade meselesi.

Eğer gerçekten birlikte iyileşmek istiyorsak; dilimizi de, içeriğimizi de tavrımızı da dönüştürmeliyiz. Yıkımı değil, yeniden inşayı görünür kılmalıyız. Acıyı değil, dayanışmayı büyütmeliyiz.

Unutalım ki iyileşebilelim. Hatırlayalım ki sorumluluğumuzu bilelim.

Empatiyle, saygıyla, birlikte.

Yakın gelecekte görüşmek üzere.

Sevgiler.

Gülşah Erdener Akın.