Seven Psychopaths(2012) Film Eleştirisi

Seven Psychopaths (2012) by Martin McDonagh

★★★★⯪

“Gandi was wrong. It’s just that nobody’s got the balls to come right out and say it.”

Spoiler Uyarısı: Bu yazı, filmin olay örgüsüne ve finaline dair açık detaylar içerir.

Seven Psychopaths, samimi bir kara komedi ve suç filmi. Benim için gerçekten hiç beklenmedik bir sürpriz oldu. İsmini daha önce neredeyse hiçbir yerde duymadığım bu filmi, Martin McDonagh’ın filmografisini incelerken buldum. McDonagh, filmlerini çok samimi bulduğum bir yönetmen ve bu film de onun sinemasındaki en ilginç işlerden biri. Nedenini tam anlayamadığım bir şekilde gerçekten underrated kalmış. Oyuncu kadrosu da inanılmaz güçlü: Colin Farrell, Sam Rockwell, Woody Harrelson ve Christopher Walken’ın her biri kendi sahnelerinde parlıyor. Film uzaktan bakınca klasik bir mafya hikâyesi gibi dursa da aslında tam olarak bu tarz filmlerle dalga geçen, dağınık, tahmin edilemeyen, samimi ve meta bir yapım. Çok farklı bir kombinasyona sahip.

Martin McDonagh tiyatro kökenli bir yazar. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri filmine kadar ana akımda çok popüler olmuş bir isim sayılmazdı. Ancak filmografisine baktığımızda In Bruges, Seven Psychopaths ve The Banshees of Inisherin gibi kült olabilecek, izleyenlerin çoğunda özel bir yer edinen filmler yaptığını görüyoruz. Bu filmlerin kendine özgü bir charmı var; hepsi bir şekilde samimi hissettiriyor. McDonagh, çoğu filminde hikâyesini bir arkadaşlık ya da karakter ilişkisi üzerine kuruyor. Büyük entrikaların içinde kaybolmuyor, hikâyenin çapını nispeten küçük tutuyor ama karakterlerin iç dünyasını büyütüyor. Benim için bu yüzden özel bir yönetmen. Herhangi bir filmini açıp tekrar izleyebilirsiniz ve hiçbiri kolay kolay sıkmaz.

Filmin ana karakteri Marty, alkol problemi olan, senaryo yazmaya çalışan İrlandalı bir yazar. Adının Marty olduğunu da düşününce, karakterin Martin McDonagh’ın kendisini temsil ettiğini söylemek çok zor değil. Filmde Marty’nin Seven Psychopaths adlı bir senaryo yazmaya çalışması, McDonagh’ın kendi yazarlık sürecini parodileştirmesi gibi duruyor. Marty yeni film senaryosu için bir fikir buluyor ve bu fikre uygun karakterler yazmaya çalışıyor. Filmde yedi farklı psikopatın hikâyesini anlatmak istiyor. Bu sırada en yakın arkadaşı Billy de onu yazmaya teşvik etmeye çalışıyor. Ancak bu teşvik çabasının ne kadar ekstrem bir hale gelebileceğini tahmin edemiyor kimse.

Burada Billy karakterini oynayan Sam Rockwell için ayrı bir parantez açmak gerekiyor çünkü kendisi enerjisiyle filmi sırtında taşıyor. Özellikle Rockwell’in sahnelerinde yönetmenin ona doğaçlama için alan açtığı çok belli ve bu tercih gerçekten karşılığını veriyor. Rockwell’in her sahnesi filmin zevkini kat kat artırıyor. Billy çok tutarsız, tahmin edilemez ve ne söyleyeceğini asla kestiremediğiniz bir karakter. Ağzından çıkacak hiçbir söze, bir sonraki yapacağı harekete tam olarak hazır olamıyorsunuz. Buna bir de Marty’ye olan saf bağlılığı ve onun için kendisini feda etmeye hazır oluşu eklenince, ortaya hem tehlikeli hem de garip şekilde sempatik bir karakter çıkıyor. Karakterin soyadının Bickle olması da muhtemelen Taxi Driver’daki Travis Bickle’a bir gönderme. Billy de hayatını bir film gibi yaşayan, şiddeti sorunları çözmenin bir yolu olarak gören ve kendisini hikâyenin kahramanı sanan bir karakter.

Hikâyedeki her karakter filme ayrı bir katman katıyor. Christopher Walken’ın oynadığı Hans karakteri, geçmişinde büyük bir acı yaşamış ve film içinde de karısını kaybeden bir adam. Ancak intikam peşinde koşmaktan ziyade huzur arayan biri. Özellikle izleyen herkesin aklında kalan “I don’t want to” sahnesiyle hem komik hem de duygusal bir an yaşatıyor. Woody Harrelson’ın oynadığı gangster Charlie karakterini de es geçmemek lazım. İnsan öldürmekte hiçbir problem görmeyen ama köpeği için dünyayı yakacak kadar duygusal bir adam. Bu absürt çelişki, filmin kara komedisinin en iyi çalışan taraflarından biri.

Marty’nin hikâye yazamaması ve giderek alkole sürüklenmesi Billy’yi rahatsız ediyor. Billy arkadaşına yardım etmek istiyor; aslında yedi psikopat fikrini Marty’nin aklına yerleştiren kişi de kendisi. Ama Billy’nin yardımı burada bitmiyor. Marty’nin yedi psikopat hikâyesi yazabilmesi için ona ilham verecek gerçek psikopatlara ihtiyaç olduğunu düşünüyor. Tam da bu dönemde gazetede çıkan bir haberi Marty’ye gösteriyor: sadece mafya üyelerini öldüren ve kurbanlarının üzerine “Jack of Diamonds”, yani karo vale, kartı bırakan bir seri katil. İşte film bu noktadan sonra bilinçli şekilde daha da dağınık ve meta bir yapıya bürünüyor.

Jack of Diamonds adıyla bilinen karakter aslında Billy’nin ta kendisi. Arkadaşına ilham vermek için hiçbir sınır tanımayan Billy, Marty’ye kendi filminin içine girme fırsatı sunuyor. Billy’nin kafasında plan çoktan hazır: yedi psikopat, silahlar, şiddet, mafya ve finalde epik bir shootout ile bitecek bir Hollywood suç filmi. Mafyanın köpeğini çalarak Charlie’yi peşlerine takması da bu planın bir parçası gibi. Hans ve Marty’yi yanına alarak mafyadan kaçarken aslında onları bir kaçıştan çok, kafasında tasarladığı final sahnesine doğru sürüklüyor. Billy için bu yolculuk, gerçek hayatta yaşanan bir krizden çok, kendi yazdığı suç filminin son perdesi. Hans ise bunun tam karşısında duruyor. O şiddetten uzaklaşmaya, huzura ve kabullenişe ulaşmaya çalışan bir karakter. Böylece film, Billy’nin kanlı ve gösterişli final arzusu ile Hans’ın sakin ve şiddetsiz son isteğini karşı karşıya getiriyor.

Final, filmin metalaşmasının ve dağınıklığının zirvesi gibi. Hans, Billy’den ve şiddetten uzaklaşmaya çalışırken yine tesadüfen olayların içine çekiliyor. Fakat o, kendisine biçilen bu kanlı final rolünü reddediyor ve kendi yoluyla aradığı huzura ulaşıyor. Billy’nin hikâyesi ise bambaşka. O, mafyayla istediği büyük shootout sahnesine ulaşsa da işler kafasındaki gibi ilerlemiyor. Charlie’nin silahının tutukluk yapması, filmin klasik Hollywood finalini bile sabote ediyor. Finalin patlayıcı ve dramatik olmasını isteyen Billy, son bir çabayla Charlie’yi kışkırtıyor ve kendisini feda ediyor. Ortaya hem komik hem trajik, izlerken bütün duyguları aynı anda hissettiren dağınık ama akılda kalıcı bir final çıkıyor.

Sonuç olarak Seven Psychopaths, kara komedisiyle, enerjisiyle ve karakterleriyle çok özel bir film. Dışarıdan bakıldığında tipik bir mafya kovalamacası gibi görünse de aslında tam olarak bu tür hikâyelerle dalga geçen bir parodi. Her karaktere ayrı bir parantez açılabilecek kadar zengin, bilinçli şekilde dağınık ama bu dağınıklığı kendi gücüne dönüştüren bir yapım. Belki de en güzeli, bütün bu şiddet, meta mizah ve absürtlüğün altında hâlâ samimi bir arkadaşlık hikâyesinin yatması. Seven Psychopaths, hem suç filmlerini sevenlere hem de o filmlerin klişeleriyle dalga geçilmesini izlemek isteyenlere beklenmedik derecede keyifli bir deneyim sunuyor.