En daar stond zij…

Zoveel gebeurd de afgelopen jaren, ik moet stilstaan. Ik kan niet meer. Met mijn voeten in het zand, niet weten waar te staan. Hoe nu verder…. Geen idee. Jarenlang ben ik verdwenen in mezelf… in een leugen. Ik weet het niet meer. Hier loop ik nu, middenin het bos. De stilte heb ik nodig, alleen zijn is mijn heling. Hier hoor ik nu te zijn. Al mijmerend en starend naar mijn voeten kijk ik voor me en zie haar.

De jaren, de vergankelijkheid, alles draagt zij met zich mee. De diepe rimpels in haar gelaat verraden haar doorleefdheid. Doorgewinterd in haar lijf, doordrongen van het leven. Haar grijze haren wapperen in de wind, om de vos die haar hoofd warm houdt. Kijkend in de verte, ik kijk ook die kant op maar zie niets. Alleen de verte.

Terwijl we zo tegenover elkaar staan gaat ze langzaam met haar hand naar mijn linker wang. Ik zie haar handen, dunne huid, nagels niet helemaal schoon, maar toch ook niet vies. De sneetjes en kloofjes zijn verfijnd, ik kijk goed en zie een verhaal. De lijnen lopen in de verte, dun en fragiel, stromend in elkaar in een gelijke lijn. De hand komt steeds dichterbij, ik huiver even. Weet niet wat er gaat gebeuren, maar voel dat het okee is. Ik voel me veilig, gek want ik ken deze merkwaardige vrouw niet.

Haar hand raak nu zachtjes mijn gezicht aan, ik hou even mijn adem in. Kijk langzaam van haar arm richting haar gezicht. Ze is nu opeens zo dichtbij dat ik haar warmte voel. Ik voel een lichte stroming, lijkt wel een warme zachte bries. Onze ogen ontmoeten elkaar. Ze kijkt me aan, ik ben helemaal stil. Onze ontmoeting, zo diep en intens. Haar ogen zeggen zoveel, de diepte neemt me mee en geeft mij vertrouwen. Ik voel mijn schouders ontspannen, ik voel dat het mag. Ik hoef niet te dienen, ik hoef niet aan te gaan. Ik mag hier staan, even helemaal niets. In dit moment, deze ontmoeting. Ik voel de warmte in mij stromen, ik voel de tranen in mij opkomen. “Kappen Jo, doe normaal, verpest dit moment nou niet. Wat zal ze wel niet van je denken, niet huilen nu!”. Terwijl mijn hoofd met mij aan de haal gaat, blijft ze mij aankijken. Haar ogen verzachten, de verkleinen iets en geeft mij nog meer rust. Alles in mij wil weg, of toch niet? Ben ik ooit zo aangekeken vroeg ik mij in een milliseconde af?

Seconden, minuten.. geen idee. Ze bleef kijken met haar hand op mijn wang. Ik voelde me steeds zachter worden, voelde me overgeven aan dit moment. De warme hand voelde als thuis. Het plekje thuis waar ik als kind zijnde altijd naartoe vlucht. Deze warmte, hier mag alles, hier mag k zijn wie ik ben. Mijn knieën gaan knikken, ik ben blijkbaar onbedaarlijk aan het huilen. De tranen blijven over mijn wangen rollen, ze raken haar handen. Ik kijk haar aan, en ze knikt.

Ik weet niet hoe lang we zo gestaan hebben, eigenlijk wilde ik dat het nooit op hield. Deze hand herkende ik, terwijl ik mij niets kan herinneren. Diep van binnen was het een hereniging, na zo’n lange tijd. Zachtjes voel ik haar vingers zachtjes mijn wang masseren en afscheid te nemen van de plek waar zij mij vasthield. Mijn tranen veegde ze weg en bracht haar hand naar haar hart. Haar haren wapperde in de wind, dikke grijze strengen met kleine vlechtjes. Ik wilde dat ik het beeld vast kon leggen, deze ontmoeting. Dit moment kon vangen en voor altijd bewaren.

Voordat ik het in de gaten had loopt ze van mij weg, geen idee welke kant op. Het lijkt wel of ik even helemaal hier niet meer ben. Langzaam zie ik de auto’s voorbij rijden, hoor ik een belletje van een fietser en geblaf van een hond. Ik knipper met mijn ogen, voel met mijn eigen hand aan mijn linkerwang. Wat is hier gebeurd? Heeft iemand iets gezien, staart iemand mij aan? Ik kijk verschrikt om mij heen, iedereen om mij heen doet rustig zijn ding en is totaal niet met mij bezig. Maar wat, wat is hier in hemelsnaam gebeurd?

Ik ben echt totaal overrompeld, in de war. Maar ook voel ik me warm, ingebed en rustig. Het leek even of ik op een plek was dat ik ken, de aanraking van haar hand voelde zo vertrouwd. Het lijkt wel of ik direct heimwee heb naar haar hand, haar aanraking op mijn gezicht. En wat een mooie vrouw, haar diep doorleefde gezicht, haar ogen die dichtbij en ook vreselijk verweg waren. Haar haren zo mooi grijs, rijk en vol. Wapperend in de wind als een adelaar die op jacht is. Wauw, maar….wie is ze eigenlijk?