Diyalog “Puzzle”

Jack & Arthur

— Yanlış bir şeyler var. Olmaması gereken bir şey.

— Ne var, Jack?

— Bilmiyorum. Ama böyle olmamalıydı.

— Ne böyle olmamalıydı?

— Puzzle’dan bahsediyorum. Bütüne baktığında doğru, evet; bir manzara sunuyor. Ama şu sağ üstteki parçayı görüyor musun? Sanki kenarları katlanmış da o boşluğa sığabilsin diye zorlanmış gibi.

— Bilmem, öyle olduysa da vardır bir nedeni. Kurcalama, boşver. Bozacaksın şimdi.

— Ya elbette vardır bir nedeni ama o neden her neyse bana artık yeterince anlamlı gelmiyor. Ne demek istediğimi anlıyorsun değil mi, Arthur?

— — — — — — — “Jack puzzle’ı elinin tersiyle duvara fırlatır. Parçalar etrafa saçılır.” — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

— Ne yapıyorsun Jack? Delirdin mi sen? Mahvedecekler, öldürecekler bizi!

— Sakin ol Arthur. Bu puzzle eninde sonunda dağılacaktı zaten. Vakit kaybetmenin bir anlamı yok.

— Oyun bitti… Duyuyor musun beni Jack? Felsefe yapmanın hiç sırası değil.

Kendine gel!

Jack… hadi lütfen! Kaçmamız gerek. Yakalanmamız an meselesi.

— — — — — — — — — “Arthur, koşarak odadan çıkmayı başarırken Jack inatla geride kalmayı seçmiş ve dağılan puzzle’ı en baştan kurmaya koyulmuştur.

Hikâyenin sonunda Jack, seçiminin bedelini kellesiyle ödemiş; Arthur ise hayatta kalışının karşılığını ruhunu hiçliğe satarak vermiştir.” — — — — — — — — — — — —

Aslında bu hikâyede en başından beri herkes haklıdır. Hem de çok haklıdır.

“Yanlış olan şey puzzle’ın ta kendisidir ve her şey yalnızca bir fabrika hatasından ibarettir.”

— — — — — — — — — — — — — — — MUTLU SON — — — — — — — — — — — — — — — —

Pinterest

Instagram: @ansizinyazilar