Üslubun Kimliğindir

Yazılarımı yazarken daima tavsiye verir gibi konuşmamaya, yaşamadığım herhangi bir sorun hakkında beyan vermemeye, içinde bulunduğumuz herhangi bir durumu veya duyguyu küçümsememeye çalışarak yazmaya dikkat ederim. Çünkü bende bana sürekli tavsiye veren herhangi bir blog yazarını okuyamıyorum. Bazı anlar onun başına bu gelmiş ama benimkine gelmedi ki diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Bu nedenle her yazımı üzerine günlerce düşünerek yayınlayabiliyorum. Bugünkü yazımın konusu tam olarak bu “Üslup”

Bir arkadaşınız veya dostunuz ile konuşurken nazik sevecen veya herhangi bir öneri de bulanacaksanız bile hangi dille konuşuyorsunuz? Gelin bir düşünelim. Arkadaşınız işini değiştirmek istiyor ancak şuan onun için doğru zaman olmadığına ve işini bıraktığında daha mutsuz olacağına inanıyorsunuz. “Dışarıda millet işsiz, sen iş bulmayı kolay mı sanıyorsun, işini bırakırsan çok mutsuz olursun bence saçmalıyor ve duygusal karar veriyorsun” mu? Yoksa “Önemli olan senin mutlu olman. Ancak bu tabloda işini bırakırsan daha mutsuz olacağını düşünüyorum. Daha iyi hissetmen için daha fazla vakit geçirmeye ne dersin?” mi?

Eminim herkesin cevabı aynıdır. Peki bunu neden bize yazan, mail atan, destek isteyen insanlara da yapamıyoruz? Geçen gün LinkedIn üzerinden tanıştığım hiç yüz yüze görüşmediğim bir yeni mezun arkadaşım yazdı. Kariyeri ve bazı konularda mevcut olan umutsuzlukları üzerine konuştuk. Konuşma sonunda bana bunun ne kadar iyi geldiğini bilemezsiniz belki şuan iş bulamadım ama dinlenmek bile güzel. Ne kadar teşekkür etsem az dedi. Bu zor bir şey değil ki.. İnsanları dinlemek, yargılamadan dinlemek.

Üslubun kimliğindir benim lafım değil. Sevgili Cemil Meriç’e ait bir cümle. Ancak altına kesinlikle imzamı atabileceğim, sonuna kadar savunabileceğim bir cümle. Ne anlatırsan anlat eğer doğru şekilde anlatırsan bugün olmasın yarın mutlaka dinleyen olacaktır.

Sevgiler,