ÖTÜŞ

Merhabalar

Uzun zamandır yazmıyordum, aslında yazsam bile paylaşmıyordum. Amellerin en hayırlısının az da olsa devamlı olmasından maksatla yazmak istedim.

Son günlerini yaşadığını düşündüğüm bir muhabbet kuşuna emaneten bakma fırsatı buldum. O kadar hasta ve yorgundu ki ne uçmaya ne ötmeye hali vardı. Ötüşünü ilk kez balkona çıkardığımda duymuştum, çünkü o da tanıdık bir ses duymuştu, diğer kuşların ötüşünü. Kendinden olanla birlikte olmak ihtiyacı her canlı içinde mevcut diye düşündüm. Aklıma mesneviden tacir ve papağan hikayesi geldi.

Ticaret amacıyla Hindistan’a gidecek tüccar, kafesteki papağanına bir şey isteyip istemediğini sorar. Papağanı ondan Hindistan’daki hür dostlarına durumunu ve esaretini anlatmasını ister. Tüccar hakikaten Hindistan’da hür papağanlara kendi papağanının durumunu anlatır ve onlardan her biri kondukları dallarda titreyip düşerek ölürler. Bu duruma çok üzülen tüccar döndüğünde yaşadıklarını kafesteki papağanına anlatır. Kafesteki papağan duyar duymaz tıpkı hür kuşlar gibi titreyerek kafesin zeminine düşer ve hareketsiz durur. Papağanının öldüğünü düşünen tüccar üzüntüyle onu kafesinden çıkardıktan sonra kuş canlanıverir. Hindistan’daki hür dostları ona özgürlüğünün anahtarını vermiş ama tüccar bunu anlamamıştır çünkü kafeste olan kendisi değildir.

Elbette tasavvufi açıdan daha yoğun anlamlar barındırıyor olsa da (fenafillah gibi), yüzeysel açıdan bakılınca da birçok anlam çıkarılabiliyor bu hikayeden. Baktığım muhabbet kuşu da diğer kuşların ötüşlerinden medet umup kendince cevap veriyordu. Hür kuşlar neden öter sorusuna gelince de… çoğu zaman duyulmak anlaşılmaktan önce gelir. İşte insan da böyledir, kendini anlayacak birini bulamasa bile konuşmaya, yazmaya devam eder. Tıpkı şu an yaptığım gibi.

Hülasa, her kafesten bir çıkış yolu vardır. Üstelik Kafeste olmakla mahkûm olmak her zaman aynı şey değildir bazen çıkış yolu, kapının açılmasını beklediğimiz yerde değil; bakmayı unuttuğumuz yöndedir.