Gri Bölgede Yaşamak

Bir peri masalında yaşasaydık belki o zaman şunu diyebilirdim: sonsuza kadar mutlu yaşadılar.

Tam tersi şöyle dersem, dalgalar bitti sanıyorsun ama üst üste gelmeye devam ediyorlar, aslında bu da çok karamsar bir cümle olurdu. Dünyanın gerçekliğini yansıtmayan, ikili düzenini anlatmayan. Tıpkı peri masalları gibi. Dünya ya iyi ya kötü değil tıpkı insanlar gibi. Biri ya baştan ayağa iyilik dolu ya da damarından salt kötülük akıyor değil.

İnsanları eski Türk filmlerindeki gibi iyiler ve kötüler diye ayırıp değerlendirmek yeterli olmuyor bence. Grileri var insanın. Bu tip değerlendirmeler sınır çizememekle de alakalı aslında. Kendini diğerinden ayıramamak. Empati değil özdeşim kurmak. Baktığınız zaman kişilik örgütlenmesinde bir bozulmayı ifade ediyor bu tarz bir yaklaşım. Birini bir gün göklere çıkarıp ertesi gün yerin dibine sokmak gibi bir durumdan bahsediyorum.

Bardak mevzusu da böyle değil mi? Yarısı dolu mu boş mu diye düşünmek yerine bir bütün olarak görüp alıp o suyu içmek daha pratik aslında ve daha kolay. Zıtlıkları bir bütünün parçaları olarak görmek ve kabul etmek, her parçasında bu evrenin bunu fark etmek, yaşamı su gibi akışkan kılacaktır. O zaman bir bardakla veya bir insanla sınırlanmamıza gerek kalmaz.