Anahtar Parti Hakkında Fikri Düşüncelerim...

30 Ekim 2024 tarihinde Yavuz Ağıralioğlu liderliğinde siyaset sahnesine giren Anahtar Parti (A Parti), kuruluş süreci ve sembolü açısından oldukça dikkat çekici bir tablo çizmektedir. Partinin amblem tercihinin Milli Selamet Partisi (MSP) geleneğiyle olan görsel benzerliği, partinin hedef kitle stratejisinin de bu sosyolojik damarla örtüştüğüne dair güçlü anımsamalar vermektedir. Merkez sağ, milliyetçi ve muhafazakâr bir çizgide konumlandığını ifade eden parti, kısa sürede gerçekleştirdiği bu olağanüstü teşkilatlanma hızı, Türk siyasetinde bence haklı soru işaretlerine yol açmaktadır. Siyasi tutarlılığı ve geçmiş söylemlerinden bahsetmek gerekirse; Ortada ciddi bir tutarsızlık vardır. Bugün “yerli ve milli” vurgusuyla yola çıkan Sayın Ağıralioğlu’nun, 2020 yılında İYİ Parti Grup Başkanvekilliği döneminde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) Selahattin Demirtaş kararına yönelik verdiği “Mahkeme kararlarına saygı duymak lazım” tarzındaki ılımlı demeçleri, bugünkü milliyetçi-muhafazakâr duruşuyla tezat teşkil etmektedir. O dönem Türkiye’nin egemenliğini savunan gazetecilerin “Yarın Öcalan için de benzer bir karar çıkarsa ne diyeceksiniz?” diye sorması son derece doğaldır. Dönemin iktidara yakın gazeteciler da keza emperyalist mahkemeler değil Türkiyenin mahkemesi bağlayıcıdır tarzı yazılar yazmıştır. Dönemin iktidar kanadı ve MHP tarafından “milli egemenliğe müdahale” olarak nitelendirilen bu karara karşı net duruşun yanında yer almayanların, bugün hangi milliyetçilikten bahsettiği merak konusudur. Siyasette “dün dündür” diyenlerin, bugün yeni bir uyanış vaat etmesi ne kadar inandırıcıdır? Her dönem renk değiştiren ya da rengi belli olan siyasiler, zamanla kendilerini belli etmektedirler. Bir partinin dün kurulup bugün Türkiye’nin dört bir tarafına bu denli hızla örgütlenmesi ne kadar siyasi doğallık taşımaktadır? Rasyonel olmak zorundayız; böylesine büyük bir mobilizasyon ciddi bir maddi imkân, bürokratik kolaylık ve derin bir teşkilatlanma gücü gerektirir.Ayrıca bu durum“Siyasi Mühendislik”olarak tanımlanır. Eğer bir iktidar, eriyen oylarının rakip kutba gitmesini engelleyemiyorsa, oyları kendisine ideolojik anlamda uzak olmayan ara bir formda, yani yeni bir partide tutmayı tercih edebilir. Mevcut iktidarın son beş yılda yaşadığı oy kaybını amorte etmek amacıyla, bir “B planı” niteliğinde bu oluşumun önünün açıldığına dair siyasi öngörüler söz konusudur. Belki de bu konuda en yakın referans AK Parti’nin kendisidir; Fazilet Partisi’nin bölünmesinin ardından bir yıldan az bir sürede Türkiye’nin en büyük teşkilatlı yapısı haline gelerek 2002'de iktidara gelmesi, tezim olan”A’nın boyanmış B hali” teziyle ve “Milli Görüş gömleğini çıkardılar ama öz aynı mı?” tartışmalarıyla birebir örtüşmektedir. Türkiye’nin 2002’den bu yana süregelen siyasi hafızası incelendiğinde, “yeni” adı altında sunulan oluşumların bazen statükonun devamlılığını sağlamaya yönelik birer enstrüman olabileceği fikrimce aşikardır. Toplumdaki değişim rüzgârlarını sezince yeni yollar ekleyerek treni yolda tutma becerisi malumdur. Eğer gerçek bir uyanış olmazsa, yarın karşımıza çıkacak olan şey sadece ismi ve rengi değişmiş ama özü aynı olan bir “B” olacaktır. Toplumsal uyanışın, yalnızca tabelaların değişmesiyle değil, zihniyetin ve yönetim anlayışının kökten değişimiyle mümkün olacağı ortadadır. Bu topraklara yapılan ihanetlerin, ekonomik ve sosyal yıkımın devam etmemesi için tabelalara değil, o tabelaların arkasındaki gerçek ellere bakmak zorundayız.