Laatste decemberdagen

Ik twijfel over het onderwerp van het laatste stukje van het jaar. Wordt het terugkijken of al een beetje vooruitkijken? Flarden teksten komen op papier. Ik ben bang dat mijn toon te zoetsappig wordt; dat ik me te veel mee laat voeren door de sfeer, kerstmuziek, beelden van jaaroverzichten begeleid door heroïsche muziek.

Ik schrap en delete.

Op de fiets kom ik tot een inzicht. Voor de schrijfcursus betitelde ik mijn stukjes als een thematisch blog. Ik schrijf over wielrennen, kijk naar wielrennen, doe aan wielrennen. De liefde voor de fiets verbindt. Verbroedering die wel past bij de laatste decemberdagen.

Over wielrennen schrijven. Geen scherpe quotes of botte uitspraken om lezers te trekken. Het mooie van fietsen beschrijven, even vasthouden. Dat moet het zijn.

Kijken naar wielrennen. Bijna dagelijks een portie veldrijden op tv. MVDP, WVA, ze winnen. Hun vrouwelijke evenknieën FVE en PP - nog minder aangesproken met hun initialen - spelen eveneens de hoofdrol.

Zelf wielrennen. DVDK sloot zijn veldritseizoen al af. Toch ben ik de laatste dagen van december nog met een doel bezig. In 2023 de 10.000 kilometer halen. Er zijn kilometervreters die straffer doen. Een fietsloze vakantie en veel op de crosser rijden, verklaren dat ik nog even moet aanzetten.

De laatste decemberdag breekt aan. Een laatste training. Er resten 13,3 kilometer om mijn afstandsdoel te behalen. Het voornaamste: Met veel plezier fietsen. Dat is gelukt. Winnen. Niet gelukt. Een tweede plaats was het hoogst haalbare. Een paar podiumplekken.

Voor 2024 neem ik weer hetzelfde voor. Ik hoop gezond en fit te zijn. Lekker en competitief wielrennen. 10.000 km. Top 10 plekken, bepalend zijn in wedstrijden. Een overwinning. Mag, moet niet. Veel fietsplezier hebben, dat wel.

Alle goeds voor 2024 en - als lezer, als kijker of als fietser - veel mooie kilometers!