Zorluklar Ve Alışkanlıklar

Zorluklar denince sizi bilemiyorum ama benim gözüm korkuyor. Her zorluğu başarı ile atlatmak zorundaymışım gibi hissediyorum çünkü. Oysa her zorluğu geçmek zorunda değiliz. Çevremizdekilerin söylediklerinden dolayı sanki o zorlukları başarı ile kolayca geçmek zorundaymışız, zorluğun üstesinden gelemezsek kıyametler kopacakmış gibi söylemleri bizde stres ve baskı olarak bedenimizde yer ediniyor.

Yine çevremizdekiler yüzünden ‘El alem ne der?’ düşüncesinden dolayı, ailemizin ve de kendimizin beyinlerine kazınmış bu kalıp cümle yüzünden de gerek aile gerek kendi kendimize kurduğumuz baskılar, baskıların ve korkuların verdiği stres… Bize genelde hastalık olarak dönme, etki gösterme eğilimi gösterirler.

Bu kalıp cümle ile büyümüş, yetişmiş kişilere elbette bu yargıyı hemen yıkın vs. diyemem, desem de yapılması çok zor bir şey. Senelerin verdiği bir şeyi iki saniyede yıkmamız imkansız gibi bir şey çünkü.

Photo by Brett Jordan on Unsplash

Zorlukları başarı ile aşmak zorunda değiliz!

Başarı, neye ve kime göre başarıydı? Bu başarının evrensel bir geçme notu var ve bu sınırın altında alınca sınıfta mı kalıyoruz? Ne oluyor?

Zorluklar hayatımızın her anında var ve var olmaya da devam edecekler. Peki bu durum karşısında ne yapmalıyız?

Alışmalı ve de güçlü olmalıyız. Pes etmemeliyiz. Pes edersek kim geçecek o zorlukları? Alışmalıyız ki, diğer zorluklarda afallamamalıyız. Afallasak bile çabuk toparlanmalıyız.

Hayat bu, elbette düştüğümüz zamanlar, pes etme noktasına geldiğimiz anlar, zorlukları zorlukla aştığımız veya aşamadığımız zamanlar olacak. Bizim tek yapmamız gereken şey: pes etmeden güçlü durmak. Düştük mü kalkmayı bilmeliyiz. Ağladık mı yüzümüzden düşen gözyaşlarının ıslattığı yüzümüzü kendimiz silmeliyiz. Tabii ki dinlenme ihtiyacımız olacak ve düştüğümüzde hemen kalkmak istemeyeceğiz. Yorulacağız. Belki düştüğümüzde dizlerimiz kanayacak, ayaklarımız burkulacak vs.

Bunların hepsi, pes etmek için birer sebep olmamalı. Düştüğümüzde kendi yaralarımızı kendimiz sarmalıyız. Hemen ayağa kalkamıyorsak, kendimizde o gücü bulamıyorsak belki de dinlenme zamanımız gelmiştir? Belki de biraz yardım almalıyız? Her şeyi tek başımıza da yapamayız sonuçta!

Başarı öznel bir kavram olduğunu düşünüyorum. Bana göre başarı, nerede durup dinleneceğimizi, nerede kalkıp yürüyeceğimizi bilmektir. Örneğin bir sınavdan 100 alan bir öğrenci de başarılıdır, 90 alan da başarılıdır. Kimse 90 alan öğrenciye çıkıp başarısızsın diyemez. Veya 50 alan bir öğrenciye başarısızsın diyemez. Başarılıdır, geçmek için emek vermiş ve bunu başarmış da.

Bazı bilimsel araştırmalar sonucuna göre alışma sürecimiz 21 günmüş. Bu 21 gün eminim çok zor geçecektir, pes etme noktasına geleceksinizdir. Ben geldim mesela, yalnız değilsiniz, bunu lütfen unutmayın. Fakat özellikle 21 gün sonunda eskisi kadar etkili olmuyor üstünüzde. Elbette ki hemen tam anlamı ile alışmış olamayabilirsiniz, ben yaklaşık iki üç ay sonunda alışmıştım açıkçası, fakat önünde sonunda alışılıyor.

Alışkanlık, bir davranış da olabilir, bir kişi de olabilir… Bana kalırsa hobiler de, fobiler de birer alışkanlıktır. Bu alışkanlıkları var etmek de, yok etmek de bizim elimizdedir.

Bir alışkanlığı var etmenin zor olduğu kadar, yok etmek de zordur. Bir şeye direnmek ve yapmamaya çalışmanın zorluğunu en çok bunu deneyenler bilir. Bunu başarmak da sizin inatçılığınıza ve de kararınıza bağlıdır. Bir şeyi ne kadar çok isterseniz, bir şekilde onu başarırsınız.

Yazımı burada noktalarken size tek bir şey söyleyerek veda etmek istiyorum:

Hayatınızda inatçı, kararlı ve pes etmeyen biri olun!