Büyük İhtimal

Hastane değil pardon tıp merkeziydi adı değişik bir dili var afili sanırsın nasıl ihtişamlı dıştan rengarenk boyamışlar güler misin ağlar mısın dedim içimde hadi kızım gir bakalım içeri.

Kimse bağırmıyor. Kimse koşmuyor. Ama herkesin yüzünde, birazdan hayatını değiştirecek bir cümle duyacakmış gibi bir ifade var bu da bende biraz ufak çaplı gerilim hatlarına benzer bir ambiyans izlenimini vermişti. Dışardan görülenin aksine içerisi soğuktu gri duvarlar fayansları kirlenmişti… Lüks gözüken şeylerin altında yatan saçmalıklara bir örnek daha dedim içimden. Her ördüğüne asla inanma tıpkı insanlarda böyle değil mi ne suretler gördük kızım biz seninle oho. Şimdi sıvalarını teker teker söker olmuşum insanların altlarını anlayınca da kötü olduk iyi mi. Her neyse ben ne diyorum ki bir tıp merkezi bak beni nelere kadar götürdü zihnimde.

Ben de o ifadelerden birini takıp girdim içeri gerçi emin miyim hala emin değilim. Dik ve soğuk gözükmeliydim duygularını yansıtma inci sakın.. Sebeplerini biliyorsun işte ne gerek var sende şu maskeyi takmalısın malum bu hayat bana bunu güzel öğretiyor 32 yaşımda. Girdim kapıdan içeri adımlarım biraz tedirgindim aslında sonuçta ne olacağı belli değildi. En zoru bence o adımları tek atmandı var sandıklarının sana yoldaş olmadığını hatırlamaktı. Hep yanımda olacaksın söz veriyorum cümlesi zihnimde öten saçma bir alarm sesiydi. Komik ve üzücü. Küflü kokuyordu biraz oda doktor hanım orada oturmuş tüm heybetiyle bana bakıyordu yaşıma inanmamış olsa gerek iki kez yaşımı sormuştu olsun alışıktım biraz minyon ve cılızlaştım bence son zamanlar da yorgun bir tipim vardı.

Kolumu uzattım.

Doktor dövmeye baktı.

Sonra cildime.

Sonra yine dövmeye.

İnsan, biri bedenine bu kadar dikkatli bakınca kendini bir sanat eseri gibi hissetmiyor. Daha çok, ikinci el otomobil ekspertizine girmiş gibi hissediyor.

“Ne zamandır var?”

Söyledim 5 sene oldu. Anlamamakta ısrarcıydı.

“Bunu çıkarmak istedim de ben.”

Başını salladı seni aptal kız der gibi. Ah doktorlar ne bilur ciğerun acisini demişler. Sen orada yatan şeyin bir çizim olduğunu sanıyorsun hatta ne yapmış bu aptal kız diyorsun haklısın kendi açından sadece ama..Dur inci düşünme içindekileri sesi söyleme kızım…

“Derin yapılmış.”

Hayat da öyle değil mi zaten?

En derin yapılan şeyler kolay kolay çıkmıyor.

Sonra cümle değişti.

“Komplikasyon oluşmuş” yüzünde korkuyla karışık sen halt ettin der gibi alaysı üzgün bakışını yakalamıştım yine elinde büyük bir mercek..

“Neden?”

“Çok düşük bir ihtimal ama ilerlemiş bazı durumlarda farklı hastalıklarla ilişkilendirilebiliyor. O yüzden gerekirse örnek alıyoruz.” Benim bunu araştırmam lazım ne olacağı belli olmaz demesin mi.. Odada ağır bir hava oluşmuştu. Soğuk bir ter belki dedim nefes al inci. Neden mutlu gibiydim bir yandan galiba duygularım hem rahatlama hem üzüntüydü benim o anda. Kremler ilaçlar işe yaramazsa. Cerrahi işlem demişti rahattı gamsız gibi. Derimi çarşaf gibi germekten dikmekten bahsediyordu en kötü ihtimalleri sıralıyordu. Kollarının altına kadar inebilirmiş. Literatüre bakacakmış hasbam. Güldüm. Ciddi olmalıydım

şaka mı gerçek mi anlamadığım için tekrar sordum. “Anlamıyorsunuz galiba dedi bu lezyon ciddi ilaçlar işe yaramazsa yapacağız” literatürüne de sana da deyip o masayı devirmek istedim o an.

İnsan bazı kelimeleri duyar duymaz geri kalanını duymuyor.

Ben de duymadım.

Çünkü beynim çoktan “çok düşük ihtimal” kısmını atlayıp “ileriki zamanlarda kötü hastalığa dönüşme ihtimali var” kelimesine yerleşmişti tabi ki olasılıktı kesinlik yoktu yine de hislerimi çoşmasına yetmişti.

Ne tuhaf.

Ölüm korkusu filmlerdeki gibi gelmiyor ben toprağı bilir avuçladım kuzenimde pek te korkmam aksine bence herkes burada sınav veriyor orada koşulsuz olan sevginin olduğunu düşünenlerdenim. Yeniden doğum gibi bence bir bitim gibi hiç görmedim bir çiçek olabilirim mesele papatya ya da manolya ağacı… Bilmem hep böyle düşündüm.

O an ilk olarak telefonumun şarjının yüzde kaç olduğunu düşündüm.

Sonra arabayı nereye park ettiğimi düşündüm.

Sonra annem ararsa sesim normal çıkar mı diye.

O an bunu paylaşmak istediğim biri var mıydı? Var sandım yine değilmiş. Bu da olmadı be Tanrım*

Doktor konuşmaya devam etti.

Muhtemelen beni rahatlatıyordu.

Ben ise çoktan kendi kafamın içinde başka bir hastaneye yatmıştım.

Kaygının en büyük yeteneği bu.

Olmamış şeyleri olmuş gibi yaşatıyor.

Odadan çıktım.

Koridor yine aynı koridordu.

Sekreter yine aynı hastaya gülümsüyordu.

Asansör yine yavaş geliyordu.

Demek ki dünya, sen korktun diye durmuyormuş.

Bunu öğrenmek biraz kırıcı.

Biraz da rahatlatıcı.

Sonra kolumdaki dövmeye baktım.

Onu yaptırdığım kadın değildim artık.

Onu sildirmeye çalışan kadın da belki birkaç yıl sonra bugünkü ben olmayacaktı.

İnsan en çok teninin değişeceğini sanıyor.

Oysa karakteri daha sessiz soyuluyor üzerinden.

Dövmeler, aşklar, pişmanlıklar…

Hepsi aynı şeyi yapıyor.

Bir zamanlar başka biri olduğunun belgesini taşıyorlar.

Eve dönerken doktorun cümlesini tekrar düşündüm.

“Çok düşük ihtimal.”

Hayat zaten o düşük ihtimallerin içinde geçmiyor mu?

Bir mesaj gelir.

Gelmez.

Bir insan kalır.

Gitmez.

Bir sonuç temiz çıkar.

Çıkmaz.

Kimse bize kesinlik vermiyor.

Sadece ihtimaller.

Belki de yetişkin olmak, ihtimallerle yaşamayı öğrenmekten başka bir şey değil.

Yine de itiraf edeyim.

Eve gelir gelmez ilk yaptığım şey koluma

bakmak oldu.

Sanki birkaç saat içinde bana yeni bir cevap verecekmiş gibi.

Vermedi.

Sessizdi.

Ben de.

O gün anladım ki bazen insanın en büyük savaşı hastalıkla değil, beklemekle oluyor. Beklerken zihninin yazdığı senaryolarla oluyor. Ve bazen en ağır yük, doktorun söylediği cümle değil; o cümleden sonra kendi kendine söylediklerin oluyor.